Harao Kiminari 023 : 22-08-2010

posted on 22 Aug 2010 07:08 by es21dairy

 

 

 

 

 

ฮาราโอะ  คิมินาริ

22 Aug 2010

 

 

 

                           ที่จริงฉันก็โตเกินกว่าจะมายืนอยู่หน้าเค้ก แล้วเป่าเทียนแล้วล่ะนะ

 

 

 

                          เรื่องมีคนมายืนอยู่รอบล้อมแล้วร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้นั่นก็ใช่

 

 

 

                           เวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็วจนฉันไม่ทันได้ตั้งตัว   ดูสิ   ฉันยังจำเรื่องวันเกิดของฉันเองเมื่อปีที่แล้วได้เลย   วันเกิดของบัมบ้าด้วย    ไม่ทันไรก็กลายเป็นว่าวันนี้ฉันจะมีอายุเพิ่มขึ้นอีก 1 ปีแล้ว    มันไวมากเลยทีเดียวล่ะ

 

 

                            "เป่าเทียนเลยครับรุ่นพี่"      

 

 

                           ใครสักคนในกลุ่มบอกกับฉันทั้งที่ฉันยืนยันหนักแน่นแล้วว่าจะไม่เป่าเด็ดขาด      แถมสูงตั้งแปดชั้นแบบนี้ฉันจะเป่าคนเดียวยังไงไหว   สุดท้ายก็เลยใช้วิธีพัดๆให้มันสักแต่ว่าดับไปท่ามกลางเสียงปรบมือของคนอื่นๆในชมรม      ทุกคนอวยพรวันเกิดของฉันพร้อมกันเสียงดังลั่น      การได้เป็นพระเอกของงานนี่มันให้ความรู้สึกที่เยี่ยมจริงๆเลยนะ

 

 

 

 

                              ไวน์ที่ไปหากันมาจากไหนก็ไม่รู้ถูกรินส่งต่อๆกันไปภายในห้องชมรม    คามางุรุม่ามันกินของมันคนเดียวหมดไปแล้วครึ่งขวด     แถมยังจ้วงกินขาไก่ทอดอันใหญ่ที่สั่งมาจากภัตตาคารหรูไปพร้อมกันด้วยอีก       

 

                              คาซามัตสึโกยทุกอย่างที่เล็กพอจะเข้าปากหมอนั่นได้ลงท้อง (ซึ่งก็คือเกือบทุกอย่าง)    

 

                              สึฟุงิกินเค้กวันเกิดของฉันอย่างเอร็ดอร่อย    

 

                             อานูบิสึเมาหลับไปแล้ว   

 

                              อิมุโฮเทะห็หัวเราะไม่หยุด     คาดว่าคงจะเมาไม่แพ้กันนั่นแหล่ะนะ

 

 

 

                             ฉันนั่งเท้าคาง  มองเจ้าพวกนั้นอยู่ที่มุมห้อง   

 

 

                              แล้วบัมบ้าก็เดินเข้ามาหา

 

 

 

                              "มาทำอะไรอยู่ตรงนี้"  หมอนั่นถาม   ฉันก็ส่ายหัวกลับไป

 

 

                              "....รำคาญพวกรุ่นน้องเหรอ" 

 

 

                              "เปล่า..."  คำตอบรับของฉันคงจะผิดปกติเกินไป   บัมบ้าถึงได้หันมามองอีก  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

 

 

 

                              ทั้งๆที่เพลงเปิดทางลำโพงดังลั่น  แต่เหมือนมันจะเงียบขึ้นมาเสียเฉยๆในชั่ววินาทีหนึ่ง

 

 

 

 

                                 ฉันลุกขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย    เดินหลบออกมาจากห้องที่รื่นเริงและเต็มไปด้วยเสียงเพลงโดยไม่ได้บอกเหตุผลแก่บัมบ้าว่าจะออกไปไหน    - -   แต่ก็อย่างที่ฉันคิด     หมอนั่นตามฉันออกมา      ฉันไม่ได้หันไปไล่บัมบ้าให้กลับเข้าห้องไป     อยากตามก็ตามมาเสียให้พอใจเถอะ    ฉันจะไปไหนไกลเกินกว่าสนามซ้อมแข่งได้

 

 

 

                                  เวลาผ่านไปเร็ว

 

 

 

                                  "ฉันยังจำวันที่เข้าชมรมตอนปีหนึ่งได้เลยนะ"   ฉันพูดขึ้นมาโดยไม่ได้หันไปมอง    พื้นทรายผสมดินที่ปูสนามแห่งนี้แทนที่จะเป็นหญ้าคือเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของไทโย     ตอนนี้สนามแข่งไม่มีคนอยู่เลย    มีแค่ลูกอเมริกันฟุตบอลสองสามลูกที่ลืมเก็บไปกลิ้งเกลือกอยู่ด้านข้างสนามเท่านั้น

 

 

 

                                   "ฉันก็จำได้"   บัมบ้าตอบ   มองสนามจากมุมใกล้เคียงกับฉัน

 

 

 

                                   "ฉันเล่นดีขึ้นจากเมื่อก่อนไหม"

 

 

                                    "ดีขึ้น"

 

 

                                    "เรื่องวิ่งล่ะ"

 

 

                                    "เร็วกว่าเมื่อก่อนอยู่นิดหน่อย"

 

 

                        "บางทีนายก็ควรจะเอาใจคนอื่นด้วยการตัดคำว่านิดหน่อยออกไปบ้าง"

 

 

                     บัมบ้าชะงักไป  ท่าทางกระอักกระอ่วนใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะแก้ตัว     "ถ้าติชมโดยมัวแต่เอาใจอีกฝ่ายมันก็จะไม่เกิดการพัฒนานะ"

 

 

                                      ฉันหัวเราะหึในลำคอ

 

 

 

                                      "ทั้งชมรมคงมีแค่นายที่กล้าติฉันต่อหน้าล่ะนะ"

 

 

 

                                     สนามซ้อมแห่งนี้ฉันเคยใช้มันแอบฝึกขว้างลูกหลังจากที่คนอื่นกลับบ้านไปกันหมดแล้ว  - -   หลังจากที่แพ้เดมอนเป็นต้นมา  - -    ขว้างจนมือพอง   

 

 

           น่าเสียดายที่ตอนนั้นก็ยังไปแพ้ฮาคุชูเข้าให้อีก    ถึงจะเป็นศึกไลน์ก็ตามทีเถอะ

 

 

 

                       ฉันเขี่ยลูกอเมริกันฟุตบอลลูกหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาแล้วหยุดคิด     

 

 

                        ฉันจับมันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วกันนะ     แล้วขว้างสำเร็จกี่ครั้ง   พลาดกี่ครั้ง   - -   ฮิรุม่าทีมเดมอนก็คงจะนับเอาไว้บ้างเหมือนกันตามนิสัยของมันที่ช่างคำนวนไปเสียทุกอย่าง    แล้วคิด  ทีมเซย์บุ    จะนับไหมนะ   ไหนจะทาคามิ  โอโจอีก

 

 

 

                                       ควอเตอร์แบ็คแต่ละคน  ตอนนี้ก้าวไปถึงไหนกันแล้วนะ

 

 

 

                                        "ตอนแข่งกับเดมอนที่นี่   สนุกดี"  ฉันขว้างลูกให้บัมบ้า   มันเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อยจากที่คาดการณ์ไว้   แต่บัมบ้าก็รับถึง    "กับฮาคุชู     นั่นก็แย่ไม่เบาทีเดียว"

 

 

                            ไลน์ทุกคนถูกหามส่งโรงพยาบาล   ฉันน้ำตาแตกอยู่ที่สนามนั่นตอนประกาศยอมแพ้     ปิดฉากคริสมาสโบวล์ของไทโย  สฟิงค์อย่างจำใจที่สุด   - -  แย่มาก   แย่สุดๆ

 

 

                               "ไลน์ของคันโตแข็งแกร่งมาก"  บัมบ้าพูดเสียงเรียบ

 

 

                               "นั่นสิ"  ฉันตอบ  แล้วก็ถาม 

 

 

                                 "ยังจำตอนที่แข่งกับพวกนั้นแต่ละคนได้ไหม"

 

 

                                 "ได้    ฉันฝึกแทบล้มประดาตายที่นี่เพื่อไปแข่งกับเจ้าพวกนั้น"

 

 

                                   "เกลือกกลิ้งไปทั่วสนามจนดูไม่จืดเลยสินะ"

 

 

                                   "ก็สนามนี้แหล่ะ"

 

 

                                   "เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยลงสนาม    ชอบอยู่ใต้ร่มไม้มากกว่าด้วย"  ฉันรับลูกที่บัมบ้าขว้างกลับมา    ดีใจที่มันแย่กว่าที่ฉันขว้างเองมากที่เดียว    "ต้นนั้นน่ะ"   

 

 

                                              ฉันชี้ให้เขาดู

 

 

 

                                "แต่รากมันเลื้อยไปขึ้นตึกตรงนู้น   อีกหน่อยก็คงต้องตัดทิ้ง   แต่ฉันคงไม่ได้อยู่ดูวาระสุดท้ายของมันหรอก"

 

 

 

 

                                               เวลาผ่านไปเร็ว 

 

 

 

 

                                       ฉันหยุดขว้างลูก   นั่งขัดสมาธิลงกับพื้นทรายข้างสนาม    มองพื้น  มองเส้นสีขาวที่ตีไว้ทุกๆสิบหลา      มองลูกอเมริกันฟุตบอลที่อยู่ในมือ พร้อมๆกับเหยียดหลังให้รู้สึกสบายตัวมากขึ้น

 

 

 

             &nbs