Eyeshield 21 Diary

     Kongou Agon 011 : เดท(?)ที่ห้างสรรพสินค้ากับ...

     11 Nov 2007(อัพย้อนหลัง)

     พวกแกรู้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันอะไร? ใช่แล้ว ถ้าสมองที่มีรอยหยักน้อยนิดของพวกแกจะพอคิดออก วันนี้วันอาทิตย์ไงล่ะ 

      และฉันก็มีเดทซะด้วย หึ...

     เอาล่ะ ในที่สุดฉันก็ได้ชีวิตวัยรุ่นของฉันกลับคืนมา (คำนี้มันเชยจริง ๆ ว่ะ แต่ก็เอาเถอะ) ฉันซ้อมตอนเช้ากับเจ้าก้อนอึแล้วก็รีบแต่งตัวออกจากบ้านไป ฉันได้ข่าวมาว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคิด ดังนั้นเมื่อวานฉันก็เลยส่งเมลล์ไปหาเธอคนนั้นว่า "เฮ้! พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณคิดทีมเซย์บุล่ะ เธอว่างอยู่หรือเปล่า ไปซื้อของขวัญกับฉันหน่อยสิ ฉันเลือกของให้คนอื่นไม่ค่อยเก่ง" แต่เธอคนนั้นไม่ว่างวันเสาร์ ฉันก็เลยต้องออกมาตอนวันอาทิตย์แทน

     ที่จริงฉันก็ไม่ได้สนิทอะไรกับคิดนักหรอกนะ ก็แค่บังเอิญรู้เข้าก็เลยได้ข้ออ้างพอดี เอาล่ะ...ในที่สุดเธอก็ตอบตกลง "นั่นสินะคะ ในฐานะผู้จัดการทีมโอโจ ฉันก็น่าจะไปทักทายผูกมิตรกับนักกีฬาทีมอื่นบ้าง ฯลฯ Q(.O w O.)"

     ใช่แล้ว! โคฮารุจังไงล่ะ! หึ...

     ฉันรออยู่ที่หน้าห้างแค่แปบเดียว เธอก็เดินดุ๊ก ๆ ฝ่าอากาศหนาวมาหาฉันพร้อมยิ้มหวาน

     "อากอนซัง! รอนานไหมคะ!" ดุ๊ก ๆ ๆ

     "เอ๋~ ไม่นานหรอก ถ้ารอเธอละก็นานกว่านี้ฉันก็รอได้นะ ฮ่ะ ๆ ๆ" โบกมือพร้อมยิ้มหวานกลับไป แล้วในตอนนั้นเองก็มีไอ้โย่งสวมแว่นกรอบสีขาวโผล่มาจากข้างหลังเธอแล้วโบกมือให้ฉันพร้อมยิ้มหวานเช่นกัน

     "อ๊ะ ฮ่ะ ฮ่ะ~ คอนโง อากอน~ รอนานไหม" (*มีประกายปิ๊ง ๆ แบบหลอกลวงอยู่ด้านหลัง*)

     "...ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ~ ไม่หรอก ๆ" บัดซบ...ไอ้แว่นสวะทีมโอโจ ทาคามิ อิจิโร่! มันมาทำไมวะ!

     "ฉันก็คิดว่าการไปผูกมิตรกับทีมอื่นบ้างก็ไม่เลวนักหรอกนะ ครั้นจะให้วาคานะคุงมาลำบากคนเดียวมันก็ไม่ถูกหลัก ผู้ชายอย่างฉันก็ต้องมาออกโรงช่วยเหลือบ้าง อะไรประมาณนั้นล่ะมั้ง" แล้วมันก็หัวเราะเบา ๆ พร้อมขยับแว่น หึ หึ...ไอ้สวะเอ๊ย ตั้งใจจะมาเป็นก้างก็บอกมาตรง ๆ เถอะ

     ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ฉันก็ตั้งใจจะขอตัวกลับก่อนล่ะ ถ้าไม่ได้อยู่กับสองต่อสองมันก็เปล่าประโยชน์... แต่ก็อย่างว่า พอเห็นสีหน้ากวนโอ๊ยของไอ้แว่นสวะนั่นแล้วมัน...ชวนให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมาตะหงิด ๆ หึ...เอาเถอะ ถ้าฉันกลับไปมันก็คงคิดจะถือโอกาสเดินเที่ยวกับโคฮารุจังแค่สองคนน่ะสิ ดังนั้นฉันก็เลยชวนกันไปทานข้าวก่อนเพราะมันใกล้เที่ยงเต็มทีแล้ว

     เราไปทานอาหารญี่ปุ่นที่ร้านMusashiกัน (เป็นชื่อที่คุ้นหูพิลึก) ก็พอใช้ได้ ไม่ได้อร่อยอะไรนักหนาหรอก แต่ก็ดีที่เป็นบุปเฟ่ต์ไม่จำกัดเวลา ทำให้ฉันได้อยู่กับเธอนาน ๆ ไงล่ะ โคฮารุจัง (หึ...) โคฮารุจังทานน้อยมากก็เลยอิ่มก่อนคนอื่น เธอสั่งไอศกรีมรสชาเขียวราดถั่วแดงหวานมาด้วย ฉันเลย(แสร้ง)พูดไปว่า ถั่วแดงหวานน่าทานจังเลยนะ อยากลองชิมจัง โคฮารุก็เลยตักมาแล้วยื่นมาทางฉัน...แล้วตอนที่ฉันกำลังจะถูกป้อนนั้น...

     "อ้าว! ถั่วแดงหวานนี่ของโปรดฉันเลยนะเนี่ย~" แล้วไอ้แว่นสวะนั่นมันก็ยิ้มแป้นพร้อมกับดึงช้อนไปทานเอง อืม...ไอ้สวะ...ไอ้สวะความเร็ว5.7 (*หักตะเกียบอย่างเงียบ ๆ*)

     มันยังไม่จบแค่นั้น ตอนที่ฉันกับโคฮารุจังกับมันกำลังจะเดินออกจากร้าน ก็มีเสียงทัก "อ๊ะฮ่ะฮ่า~ เมอร์ซิเยอร์ทั้งสองแอนด์มาดมัวแซลที่แสนคุ้นตานี่ใครกันน้า~" แล้วไอ้บ้าก็เดินออกมาจากซอกหลืบอีกด้านของร้าน คุยไปคุยมาสักพักรู้สึกว่าไอ้บ้านี่จะมาซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนบรรยากาศจากห้างaiai ร้านประจำของมันบ้าง โคฮารุจังก็เลยชวนไปซื้อของด้วยกัน หึ...กลุ่มสี่คนงั้นเรอะ...มันจะมากไปแล้วนะเว้ย

     "อ๊ะฮ่ะฮ่า~ ตามมาทางนี้เลยเมอร์ซิเยอร์แอนด์มาดมัวแซล ฉันจะนำทางให้เอ๊ง~" แล้วมันก็เลี้ยวไปผิดทางในทันทีที่จบประโยค หึ...ไอ้งั่งเอ๊ย... มันเลี้ยวผิดเข้าไปทางเกมเซ็นเตอร์ในห้าง ซึ่งเมื่อก่อนนาน ๆ ทีฉันก็จะมานั่งเล่นบ้างเหมือนกันถ้ามีสาวเลี้ยงค่าเกมน่ะนะ

     ไหน ๆ ก็เดินหลงเข้ามาแล้วก็เลยเดินดูเสียหน่อย มีเกมใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นเยอะเลยล่ะ โคฮารุจังท่าทางสนใจเกมตีกลองน่าดู ตอนแรกเจ้าทาคามิก็ลองตีให้ดูเกมนึงก่อน หึ...ก็เล่นคล่องไม่เบานี่ รึว่าแกจะเป็น ...คุเกม กันแน่นะ เจ้าทาคามิก็เลยชวนเล่นหน้าตาเฉยเพราะเกมนี้มันเล่นสองคนคู่กันได้นั่นเอง

     "งั้นวาคานะคุงลองมาตีคู่กับฉันดูมั้ยล่ะ" ได้ยินเข้าแบบนั้นฉันก็เลยฉกไม้กลองมาจากมือเจ้านั่นคู่หนึ่งแล้วเข้าประจำที่หน้าตู้เกมทันที อืม...เดี๋ยวก่อนสิ! แบบนี้ก็กลายเป็นฉันจับคู่กับไอ้แว่นสวะนั่นน่ะสิ แต่ยังไม่ทันจะส่งไม้ต่อไปให้ไอ้บ้าที่ยืนอยู่ข้างหลังเกมก็เริ่มขึ้นซะแล้ว ฉันก็เลยต้องเล่นคู่กับเจ้านั่น ถึงจะไม่เคยเล่นมาก่อนก็เถอะ แต่แค่ตีกลองตอบสนองกับสัญลักษณ์ที่ขึ้นมาบนหน้าจอน่ะมันไม่ยากเท่าไรหรอก... 

     ........... 

     แต่ก็ไม่เห็นต้องเล่นคู่กันจนทำเพอร์เฟ็กได้เลยนี่หว่า!

     "ทาคามิซัง! อากอนซัง! ยอดไปเลยค่ะ เข้าขากันได้ดีมากเลย! QOwO!" ได้ยินเธอชมแบบนั้นฉันเองก็ดีใจอยู่หรอกนะ แต่แบบนี้มันไม่ใช่นะ! ทำไมฉันถึงต้องมาเล่นเกมคู่กับเจ้านั่นด้วย! ฉันหันไปมองหน้าไอ้แว่นนั่นแต่มันก็หันมามองฉันด้วยแววตาตระหนกอยู่นิด ๆ เหมือนกัน ห๊า? แกคิดอย่างที่ฉันคิดอยู่รึไงน่ะ

     "อ๊ะฮ่ะฮ้า! เรื่องเพอร์เฟ็กต้องยกให้ฉัน~" และแล้วมันก็ลากโคฮารุจังไปเล่นคู่กัน (ไอ้บ้าเอ๊ย!) ส่วนผลน่ะเหรอ...อย่าให้พูดเลย...

     "อ๊ะฮ่ะฮ้า~ ป...เป็นไปม่ายด๊าย~~" (*เต๊ะขาขึ้นฟ้าแต่สีหน้าช็อกสุดขีด*)

     "...บ...บางทีฉันอาจจะไม่เหมาะกับของพวกนี้นะคะ" (ทำหน้าซึม ๆ หางม้าลู่ลงแบบเศร้าสลด) บรรยากาศอึมครึมยิ่งกว่าเดิม ฉันก็เลยยิ่งหงุดหงิด เพราะมีไอ้พวกมะเร็งส่วนเกินนั่นแหละมันถึงได้เป็นแบบนี้

     คราวนี้ฉันเป็นคนเดินนำไปที่ร้านเสื้อผ้าแทนไอ้บ้านั่น ไหน ๆ ก็เลยเถิดมาจนกลายเป็นแบบนี้ซะแล้ว รีบ ๆ จัดการธุระให้มันเสร็จ ๆ ไปซะดีกว่า พอเข้ามาเลือกของในร้านโคฮารุจังก็เข้ามาช่วยฉันเลือกอย่างใกล้ชิด... (*ยิ้ม*) ไอ้แว่นสวะนั่นได้แต่มองอยู่ห่าง ๆ ถึงจะพยายามเข้ามาแทรกก็เถอะ แต่ก็อย่างว่า... เธอตั้งใจมาเพื่อช่วยฉันเลือกของนี่นะ หึหึ...

     ดังนั้นฉันก็เลยได้เข็มขัดสไตล์คาวบอยมาอันหนึ่ง (ซึ่งก็อย่างว่าน่ะนะ มันต้องราคาถูกอยู่แล้วแต่ให้ฉันเลือกมันก็ต้องดูดีในระดับหนึ่งล่ะ) ส่วนโคฮารุจังเลือกอะไรให้ก็ไม่รู้เพราะเธอแอบซื้อแล้วไม่ยอมให้ใครเห็น แต่ดูท่าจะเป็นของชิ้นเล็ก ๆ นะ ว่าแต่มันคืออะไรกันล่ะ? เธอเลือกอะไรเป็นพิเศษให้เจ้าควอเตอร์แบ็คหน้าแก่นั่นหรือไงนะ? ส่วนไอ้บ้าทีมเดมอนกับไอ้แว่นสวะ...จะซื้อหรือไม่ซื้ออะไรก็ช่างเถอะ

     ขากลับ แน่ล่ะ...ฉันตั้งใจจะไปส่งเธอ แต่ก้างก็ทำหน้าที่ได้ดีมาก (*ยิ้มแบบหลอกลวงถึงขีดสุด*) ดังนั้นเธอก็เลยกลับไปกับ "คุณพี่ชาย" หรือ "คุณผู้ปกครอง" ตามระเบียบ หึ...ไอ้การโบกมือลาหยอย ๆ พร้อมปั้นยิ้มมันไม่ใช่วิสัยของฉันหลังการเดทนะเว้ย บ้าเอ๊ย...

     "อ๊ะฮ่ะฮ่า~ อย่าตีหน้าเครียดอย่างน้าน~ (*ผ่าอก*) ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว~ เราไปคาราโอเกะกันต่อเถอะเมอร์ซิเยอร์อากอน~" (*เต๊ะขาหมุนติ้ว ๆ *)

     ไปเกะหา *ตื๊ด* แกเรอะ!!! ห๊า!!!??? (*เหลือบมองด้วยสายตาอาฆาต*)

     พอกลับถึงบ้านฉันก็เลยโยนของที่ซื้อมาไปให้อุนซุย ให้เจ้านั่นเอาไปส่งให้หน่อย (รู้สึกว่าเจ้านั่นจะเอาไปส่งทางไปรษณีย์นะ) ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้ว ใจจริงก็ไม่ได้คิดจะให้หรอกนะ แต่ครั้นจะเก็บไว้...เผอิญที่บ้านฉันมันไม่มีคนแต่งตัวสไตล์คาวบอยหลงยุคซะด้วยน่ะสิ หึ... เอาล่ะ มันก็แค่นี้แหละนะ

คอนโง อากอน         

edit @ 16 Nov 2007 02:28:41 by ES21Diary