Ishimaru Tetsuo 002
26 May 2009
วันนี้ก็ตื่นมาแต่เช้าไปส่งหนังสือพิมพ์ตามปกตินั่นแหละนะ หลังจากไปรับหนังสือพิมพ์จากคุณลุงที่โรงพิมพ์มาก็ปั่นจักรยานไปส่งตามบ้านต่างๆเหมือนกับวันอื่นๆ ผิดกันแค่อากาศที่เย็นลงจนรู้สึกได้ชัด น่าเสียดายที่ไม่ได้เอาผ้าพันคอหรือเสื้อคลุมมาด้วย...ยังไงก็ตาม การปั่นจักรยานตอนเช้ามืดของวันที่อากาศเย็นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่น่าทำเท่าไหร่หรอกนะสำหรับคนที่ไม่มีผ้าพันคอหรืออะไรก็ตามที่ให้ความอบอุ่นติดตัวไปด้วยอย่างชั้น แต่หลังจากปั่นไปสักพักมันก็เรียกเหงื่อได้บ้าง ยังไม่ถึงกับแย่ซะทีเดียวล่ะนะ
หลังจากส่งไปจนเกือบหมดแล้ว ชั้นก็เหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษสอดอยู่ระหว่างหนังสือพิมพ์สองฉบับสุดท้ายในตะกร้า ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกนะ คงจะมีคนสั่งมาเพิ่มหรืออะไรทำนองนั้น เลยส่งหนังสือพิมพ์ต่อไปไม่ได้สนใจ จนกระทั่งมาถึงฉบับก่อนสุดท้ายที่ต้องส่งนั่นแหละ พอหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นไปใส่ไว้ในกล่องรับแล้วก็เลยลองหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู
บนแผ่นกระดาษแข็งขนาดครึ่งA4 มีลายมือหวัดๆของคุณลุงที่คุมการส่งหนังสือพิมพ์และของคนอื่นๆเขียนลงไปเต็มกระดาษ ล้อมรอบประโยดหนึ่งซึ่งอยู่ใจกลาง...เป็นกระโยคที่มีลายมือของทุกคน เขียนมันลงไปด้วยกัน....
'สุขสันต์วันเกิดนะอิชิสึกะคุง!'
"..."
*ซีด*
อึก...เรื่องเขียนชื่อผิดน่ะช่างมันเถอะน่า~
หลังจากส่งหนังสือพิมพ์ฉบับสุดท้ายเรียบร้อยแล้วก็ปั่นจักรยานกลับไปโรงพิมพ์ ที่นั่นมีพวกคุณลุงและรุ่นพี่คนอื่นๆยืนอยู่หน้าทางเข้า ท่าทางเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
ก่อนจะกลับมาที่บ้าน พวกคุณลุงก็อวยพรวันเกิดให้นิดหน่อย แล้วก็เอาถุงใส่อะไรบางอย่างมาให้ชั้น พอเปิดออกมาก็...
มันเป็นผ้าพันคอไหมพรมลายขวางสีเขียวสลับดำ คุณลุงบอกว่า พวกคนในโรงพิมพ์ช่วยกันเลือกให้ชั้นโดยเฉพาะ เพราะช่วงนี้อากาศเย็น แถมชั้นเป็นพวกไม่ค่อยพกของแบบนี้อยู่แล้วด้วย ถ้าเป็นหวัดไปจะแย่เอา
ถึงจะรู้ว่า เมื่อถึงวันเกิดคนในโรงพิมพ์หรือเด็กที่มาทำงานพิเศษเมื่อไหร่ก็จะมีเซอร์ไพรซ์กันทุกครั้งก็เถอะ แต่พอเจอกับตัวเองแล้วมันก็...
"...ขอบคุณนะครับ"
(ส่วนเรื่องที่เขียนชื่อผิด พวกคุณลุงก็ขอโทษกันใหญ่เลย แต่ไม่นานก็กลับมาหัวเราะเฮฮา ตบหลังชั้นไปผัวะใหญ่ ถึงจะเจ็บมากนิดหน่อย แต่ก็ช่างมันเถอะนะ)
-------------
หลังจากแต่งตัวและกินข้าวเช้าเสร็จแล้วก็เดินไปโรงเรียนเลย วันนี้ชิสึกะกับชิโนบุอาสาจะไปส่งน้องๆที่โรงเรียนเอง ชั้นเลยมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าปกติ พอเห็นว่าพวกเซนะคุงซ้อมกันอยู่ในสนามแล้ว ก็เลยเอากระเป๋าไปเก็บบนห้อง แล้วเปลี่ยนชุดลงมาซ้อมด้วยคน
ระหว่างซ้อม พวกคนในทีมก็ไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก มีแค่ทักทายอรุณสวัสดิ์อะไรไปตามเรื่อง แล้วก็ตั้งหน้าฝึกซ้อมกันไป
จนกระทั่งถึงตอนกลับบ้าน ก็ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างก็ยังเป็นไปตามปกติเหมือนทุกๆวัน
เอ้อ...ถึงจะไม่ได้ตั้งความหวังไว้ก็เถอะนะ แต่ก็ แอบเหงานิดๆเหมือนกันแฮะ...*หัวเราะแหะๆ *
แต่ก็ช่างมันเถอะนะ ตอนนี้ทุกคนก็ตั้งใจซ้อมกันเต็มที่ ชั้นเองก็ไม่อยากให้เรื่องของชั้นไปรบกวนการฝึกของพวกเค้าเหมือนกัน*ยิ้ม* ยังไงก็พยายามเข้านะทุุกคน!
หลังจากบอกลาคนอื่นๆแล้วก็กะว่าจะไปรับไทโซกับคาเงโยะที่้โรงเรียน ปรากฏว่าชิสึกะกับชิโนบุมารับไปแล้ว พอรู้อย่างนั้นก็ตรงกลับบ้านเลย
น่าแปลกที่พอกลับมาถึงบ้านแล้วมันวิเวกผิดปกติ
เอ้อ ก็คือว่า ปกติแล้วแล้วถ้าไม่มีเสียงเอะอะตึงตังของไทโซกับสึนาโอะ เสียงร้องไห้ของคาเงโยะ(ที่ถูกสองคนเมื่อกี๊แกล้ง) เสียงปลอบคาเงโยะของชิโนบุ ก็จะเป็นเสียงว้ากของชิสึกะที่ต้องคอยห้ามทัพสงครามขนาดย่อมที่ทำเอาพื้นห้องเกือบถล่มลงมาน่ะนะ...*เหงื่อตก*
พอลองขึ้นไปบนห้องนอน ก็พบว่าพวกน้องๆกำลังนั่งทำการบ้านกันอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของห้อง ทุกคนนั่งเงียบทำงานของตัสเองไปไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
ประหลาดมาก...*หน้าซีด*
"อ้า--พี่เท็ตสึโอะกลับมาแล้วหรอคะ" ชิสึกะที่ดูเหมือนจะรู้สึกตัวเป็นคนแรกว่าชั้นกลับมาแล้ว เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้ขนาดเล็กที่ทุกคนนั่งเขียนขยุกขยิกอยู่ พูดจบคนอื่นๆก็เงยหน้าขึ้นมามองตามๆกัน
"พอดีวันนี้เลิกเร็วน่ะครับ เลยไปรับน้องๆกลับมาก่อน ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอก" ชิโนบุหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหันไปเขียนอะไรบางอย่างลงในกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ คนอื่นๆก็หันไปทำงานของตัวเองต่อไป
"เอ้อ...ไม่เป็นไรหรอก"
ดูเหมือนจะจำไม่ได้กันแฮะ...*ยิ้มเจื่อน*
ช่างเถอะๆ ไม่เป็นไรหรอก...
ชั้นก็เลยเปิดม่านที่กั้นผนังห้องฟากหนึ่งไว้เป็นที่ส่วนตัวเล็กๆเข้าไปวางกระเป๋า แล้วก็นั่งคิดอะไรเพลินๆ พอรู้ตัวอีกทีข้างนอกก็มืดแล้ว อาจเป็นเพราะเข้าฤดูหนาวล่ะมั้ง วันเวลามันถึงได้ดูผ่านไปเร็วจริงๆ *ถอนหายใจ*
เผลอแป๊ปเดียวก็จะหมด "วันกิด"ของตัวเองแล้วสินะ
จริงสิ นี่ก็เย็นแล้วนี่นะ ยังไม่ได้กินข้าวกันเลย!*สะดุ้ง* หวังว่าคงยังไม่เลยเวลาอาหารเย็นไปแล้วหรอก....นะ?
วูบ
อะ...เอ๋? เอ๋เอ๋เอ๋เอ๋~???
ระหว่างที่กำลังจะเช็คเวลาที่นาฬิกา อยู่ดีๆ ไฟทั้งห้องก็ดับวูบ ถ้าเป็นปกติก็คงจะมีแสงจากข้างนอกส่องมาให้เห็นข้างในอยู่หรอกนะ แต่นี่มันไม่ใช่ พอข้างนอกมืดกว่าทุกๆวัน แถมไฟในห้องที่แทบจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เห็นอะไรต่อมิอะไรได้ชัดเจนมาดับซะอีก ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นว่าชั้นตกอยู่ในความมืดไปโดยปริยาย ถึงแม้จะมีเสียงไฟจากหน้าต่างบ้านหลังอื่นๆส่องเข้ามาบ้่างก็เถอะ แต่แค่นั้นมันพอจะให้ทำอะไรได้ซะที่ไหน...
อ๊ะ! ยังไม่ได้ทำรายงานเลยนี่นา!!!
ไม่สิ ยังไงตอนนี้ก็ต้องไปหาพวกน้องๆก่อน แต่ว่านะ ทั้งๆที่อยู่ๆไฟก็ดับแบบนี้แท้ๆ แต่กลับไม่มีเสียงร้องตกใจอะไรเลย? แต่ยังไงตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนั้นนี่นะ หลังจากพยายามควานมือไปในความมืดเพื่อหาม่านที่กั้นระหว่างห้องจนเจอแล้ว ก็เลยคลำๆทางออกไปทางห้องอีกฝั่งนึง แต่ระหว่างนั้นเท้าขวาก็ไปกระแทกขอบโต๊ะซะเต็มแรงจนต้องร้องออกมา แถมยังเสียการทรงตัวล้มลงมาอีก ผ้าท่านที่จับอยู่ก็เลยร่วงลงมาตามแรงกระชากด้วย แต่ก่อนที่จะได้ยันตัวลุกขึ้นมาก็...
พรึ่บ!!
"สุขสันต์วันเกิดพี่เท็ตสึโอะ~!!!"
น้องๆทั้ง5ประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน เค้กก้อนเล็กๆปักเทียนถูกยื่นมาให้ ท่ามกลางไฟที่ส่องสว่าง
เอ๋??
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะพี่เท็ต~ แสดงว่าหนูแสดงได้แนบเนียนมากเลยใช้ม้~า? " คาเงโยะหัวเราะเสียงใส
"แล้วลงไปกลิ้งกับผ้ากั้นห้องทำไมน่ะ..." ชิโนบุว่า ก่อนจะดึงมือชั้นให้ขึ้นมาจากท่านอนหมอบราบพื้นโดยมีผ้าคลุมอยู่ครึ่งตัว
เอ้อ...ไม่ใช่ว่าลืม หรอกหรอ???
"พี่คิดว่าพวกเราจะลืมวันเกิดพี่ชายตัวเองได้ลงคอเชียวหรอ" ชิสึกะถามพลางทำหน้างอนหน่อยๆ มีไทโซกับสึนาโอะพยักหน้าหงึกๆอย่างเห็นด้วยอยู่ข้างๆ
...
*น้ำตาซึม*
"ขอบคุณนะ"
หลังจากเป่าเทียนวันเกิดไปสี่รอบ เพราะไทโซกับสึนาโอะที่จ้องจะแย่งกันเป่า กับคาเงโยะที่ตีหน้าซึมเพราะไม่ได้เป่าเทียนด้วยแล้ว ก็ตัดเค้กออกมาแบ่งกันกิน เป็นเค้กส้มน่ะนะ เห็นว่าชิสึกะเรียนมาตอนชั่วโมงคหกรรมแล้วก็ลองทำดู อร่อยเหมือนกันนา~ ชักอยากจะให้ทำให้กินบ่อยๆแล้วล่ะนะ แต่พอบอกไป เจ้าตัวก็ทำหน้าเบ้ บอกว่ากว่าจะได้เค้กดีๆก้อนนี้มาเสียวัตถุดิบไปมากอยู่แถมยังเหนื่อยสุดๆ(มีข่าวหลังไมค์มาว่าเพราะน้องชายทั้งสองคอยป่วนตลอดงาน*หัวเราะ*) ถ้าจะให้ทำให้กินบ่อยๆคงไม่ไหว ฮ่ะๆๆ
พอกินเค้กกันหมดแล้วทุกคนแล้ว ชิโนบุก็เอาเจ้านี่ขึ้นมา
เป็นตุ๊กตาไหมพรมล่ะ ชิโนบุบอกว่าทุกคนช่วยกันทำเจ้าตัวนี้ขึ้นมา เป็นสัญลักษณ์ของพวกเราพี่น้อง ให้พวกเราเก็บไว้คนละตัว (ซึ่งก็เกิดปัญหาอีก เพราะน้องชายทั้งสอง(อีกแล้ว)แย่งกันจะเอาตัวสีแดงลายดำ เอ้อ...คือมันเป็นสีชมพูน่ะนะ*เหงื่อตก*) ยังไงก็ตาม ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี
ขอบคุณทุกคนมากนะ...*ยิ้ม*
อิชิมารุ เท็ตสึโอะ
ปล. *จากไดอารี่ครั้งที่แล้ว* เอ้อ...ชื่อน่ะ อิชิมารุนะ แต่ก็ช่างมันเถอะ*เหงื่อตก*
ปลล. สำหรับคนที่เข้ามาอ่าน ชิโนบุ ชิสึกะ ไทโซ คาเงโยะ สึนาโอะ เป็นน้องๆของชั้นเองน่ะ
------------------------------------------------------------------------------------------
HotaRu : โฮกกกกกก เสร็จแล้ววววว ไดอารี่ครั้งนี้ใช้เวลาเขียน2วันถ้วนค่ะ หัวตันได้อีกT T
รู้สึกครั้งนี้จะต่างจากอิชชี่ไปนิดหน่อย เหมือนขาดอะไรไปซักอย่าง....ทำให้รู้สึกว่าไม่ค่อยจะเนียนเท่าไหร่เล๊ย...
ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะอิชชี่~ ผ่านไปอีกปีแล้วสิน้~า ขอให้จืดจางอยู่คู่อายชีลด์ต่อไปนานๆน้า~ -/ถูกตบ
ใครรู้สึกบ้างคะว่า...ท่อนแรกๆมีความเป็นคิดซังปนอยู่ ส่วนท่อนกลางๆ-ท้ายๆมีลักษณะของคุณโคบังผสมอยู่ด้วย...*ซีด*
ผิดพลาดตรงไหนบอกได้เลยนะคะT T แล้วก็ ขอบคุณพี่โคที่ช่วยเรื่องชื่อน้องๆของอิชชี่ค่ะ
edit @ 26 May 2009 21:56:54 by ES21Diary
//update!!//กฏข้อบังคับ 
