Eyeshield 21 Diary

 

 

แมชชีนกัน ซานาดะ 013

15 May 2009

 

 

อ่า สายันห์สวัสดิ์คร้าบบบบ ท่านผู้ชมทุกท่านนน!!!!!!!!!

 

จะว่าไปตอนนี้ก็ดึกแล้วนะคร้าบบบ ควรจะเรียกว่าราตรีสวัสดิ์มากกว่า แต่ว่าถ้าเกิดพูดแบบนั้น มันก็จะเหมือนกับเป็นการไล่ให้ไปนอนได้แล้วน่ะสินะครับ มันช่างฟังดูไม่เหมือนการเปิดเอนทรี่เอาซะเลย!!!!!! เอาเป็นว่าจะยังไงก็ตาม วันนี้ท่านจะได้เพลิดเพลินไปกับการบรรยายของผมนะคร้าบบบบบบบบบ!!!!!!!

จะว่าไปแล้วช่วงนี้ไม่ค่อยจะมีใครมาอัพเลยสินะครับ แหม้ ผมเข้าใจดีครับ สมาชิกชาวไดส่วนมากเป็นอเมริกันฟุตบอลเพลย์เยอร์วัยรุ่นทั้งน้านนนนนน  คงจะเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตสินะคร้าบบบบ!!!!! ถ้าจะให้มาอัพแล้วเสียการเรียนการกีฬาก็ใช่ที่! พยายามเข้านะครับทุกคน!!!!

ส่วนวันนี้ผมจะมาอัพเรื่องอะไรงั้นเหรอครับ? คุณผู้ชมอยากรู้สินะคร้าบบบบบบ!!!!!!

 

เอ...

 

จะว่าไปช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกนะครับ!!!! ทั้งเรื่องการงานการเงินสถานการณ์อะไรต่างๆตอนนี้ก็ราบรื่นดีครับ เว้นก็แต่เศรษกิจโลกตอนนี้ที่ดูท่าจะไม่ไหวจริงๆ แหม้ๆๆๆ.....จะเป็นยังไงกันต่อไปก็ต้องติดตามข่าวสารกันนะครับทุกคน!!!!! ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่าผู้นำของแต่ละประเทศจะงัดกลเม็ดเคล็ดวิธีอะไรออกมากู้สถานการณ์ในตอนนี้บ้าง โอ้วววววววววว น่าตื่นเต้นจริงเลยนะคร้าบบบบบบบบบ!!!!!

 

แต่ว่าเอาเข้าจริงๆไอ้กระพ้มก็ไม่ได้สนใจเรื่องเศรษฐกิจอะไรมากขนาดต้องเอามาเขียนเป็นวรรคเป็นเวรหรอกนะครับ! แค่จู่ๆก็รู้สึกว่า อยากอัพขึ้นมาน่ะครับ

 

จะว่าไปช่วงนี้ก็ไปทานโอเด้งที่ร้านนึงบ่อยๆน่ะครับ เป็นร้านที่เปิดมานานแล้วล่ะ!!! เรียกว่าร้านจะได้รึเปล่านะ ก็เป็นรถเข็นนี่นา ยังไงก็ตามเถอะคร้าบบบบบบ!!!! เถ้าแก่เป็นคนที่เฮฮามากๆเลยล่ะครับ!!!

ความจริงแล้วผมไม่ได้ไปร้านนั้นมาระยะนึงแล้วล่ะครับ จำได้ว่ามีอยู่ช่วงนึงที่ไปกับเพื่อนๆบ่อยมากกกก!!! กินกันแล้วก็สนุกสนานเฮฮาน่ะครับ!!!!

แต่ช่วงหลังๆนี่ไม่ค่อยได้ไปแล้ว เพราะอะไรหลายๆอย่างน่ะครับ เพื่อนหลายๆคนก็หายหน้าหายตากันไป ... แล้วเมื่อวันก่อนก็ไปเจอ ก็เลยถือโอกาสอุดหนุนซะเลย!!!!!

ตอนนั้นก็กินไปคุยไปล่ะครับ แล้วคุณเถ้าแก่จู่ๆแกก็เกริ่นขึ้นมาว่า คิดว่าคงจะทำร้านนี้ต่อไปได้ไม่นานแล้ว!!? อ้าว ไหงงั้นล่ะครับ!!!!! ทั้งๆที่โอเด้งของเถ้าแก่ออกจะอร่อยขนาดนี้แท้ๆนะคร้าบบบบบบบบบบ~~!!!!!!! โธ่ แบบนี้เสียดายแย่เลยนะครับเถ้าแก่!!!!!!!!!

เค้าก็บอกว่าเพราะว่าช่วงนี้กิจการไม่ค่อยดีไม่ค่อยมีคนเข้าร้านน่ะครับ....โอ้วววววว เป็นเพราะอย่างนี้นี่เองงงงงงง อย่างนี้ก็แก้ปัญหาง่ายแล้วล่ะครับ!!!! เย็นวันต่อมาผมก็เลยโทรช่วยเพื่อนๆมากินโอเด้งร้านเถ้าแก่กัน เหมือนกับเมื่อก่อนยังไงล่ะครับ!!!! แหม ถ้าเกิดทำแบบนี้ร้านก็ไม่ต้องปิดใช่ไหมล่ะ!!!!!!

ช่วงนี้ก็เลยพยายามไปทานบ่อยๆ!!! เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ!!!!!!

แหมจะว่าไปแล้ว....ช่วงที่ผมไม่ได้ไปร้านนั้นเนี่ย...ก็สารภาพไปว่า ลืมๆไปแล้วเหมือนกันนะครับ

พอเวลาผ่านไป มันก็มีอะไรใหม่ๆเข้ามาเป็นธรรมดา ทั้งเพื่อนใหม่ๆ ร้านอาหารใหม่ๆ งานใหม่ๆ อะไรแบบนั้นล่ะครับท่านผู้ชม!!! จะเรียกว่าได้ใหม่ลืมเก่ามันดูเหมือนกับเป็นคนไม่ดียังไงไม่รู้นะคร้าบบบบบบ!!! แต่ว่ามันก็ครือๆแบบนั้นนั่นล่ะครับ!

แต่พอรู้ว่าของเก่าๆที่เคยใช้เคยเจอกำลังจะหายไป ก็รู้สึกว่าไม่อยากให้มันหายไปเลยซะงั้น เหมือนกับเวลาที่จัดบ้านแล้วมีขยะเยอะแยะแต่รู้สึกอยากจะเก็บมันไว้ทุกชิ้นนั่นล่ะครับ!!! ทั้งๆที่มีอยู่ช่วงนึงที่เราไม่สนใจมันเลยแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไม๊ทำไมพอจะทิ้งก็ทิ้งไม่ลงน่ะนะครับ!!!!

พอนึกได้อย่างนั้นก็เลยรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง....แหม...ฟังดูเหมือนเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้สินะครับ!!!!!  ทั้งๆที่รู้ว่าสักวันนึงมันก็ต้องปิดลงอยู่แล้วแท้ๆนะ!!!

 

 

แต่ว่าการได้ไปกินโอเด้งกับทุกคนนี่สนุกจริงนะคร้าบบบ!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

Kumabukuro Riko 002 : ทำช็อกโกแลตเองด้วยล่ะค่ะ

 

 

 


ปีนี้วันวาเลนไทน์เป็นวันเสาร์ล่ะค่ะ


ถึงเมื่อวานจะงานหนักแต่พอกลับมาริโกะก็ลองเอาช็อกโกแลตออกมาละลายแล้วก็เทใส่แม่พิมพ์ที่ซื้อมาจากร้านร้อยเยน ทำเป็นช็อกโกสอดใส่อัลมอนด์ค่ะ โชคดีจังที่ให้เพื่อนสอนให้ก่อน จะว่าไปก็ไม่เคยทำเองมาก่อนเลยนะ ปกติน่ะมีแต่ซื้อแลกกับเพื่อน ๆ เท่านั้นเอง


พอทำเสร็จก็แช่ตู้เย็นแล้วตอนเช้าก็เอามาแยกเป็นห่อ ๆ แล้วก็แวะไปตามบ้านเพื่อน แต่ก็เฉพาะคนที่ยังโสดน่ะค่ะ อา...ทำไมใคร ๆ ก็มีคู่น้า...


อ๊ะ แต่ริโกะก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้มากขนาดนั้นหรอกนะคะ (/โบกมือไปมา)


เอาส่วนที่จะให้เพื่อน ๆ ไปแจกก่อน แล้วก็แวะเข้าไปที่สำนักงาน มีพี่ ๆ บางคนอยู่ พอเอาไปให้ก็ดีใจใหญ่เลยล่ะค่ะ


"นึกว่าปีนี้จะไม่ได้ช็อกโกแลตซะแล้ว โฮวววว" ง...งานหนักหน่อยนะคะ ริโกะเลยบอกไปว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ให้อยู่ช่วยก็ได้นะคะ แต่ทุกคนก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันต่อ


ก่อนหน้านี้ริโกะได้เขียนคอลัมภ์ในหัวข้อ "นักอเมริกันฟุตบอลเขาอยากได้อะไรในวันวาเลนไทน์นะ" น่ะค่ะ ตอนนี้ปิดคอลัมภ์แล้วก็เลยสบายหน่อย


พูดถึงแล้วก็แปลก ๆ เหมือนกันนะคะคนที่เป็นนักกีฬาเนี่ย อย่างคุณกาโอ...เห็นว่าอยากได้ "เนื้อ" น่ะค่ะ อา...เนื้อเหรอคะ ต้องเอาเนื้อผูกโบว์ไปให้ แบบนี้สาว ๆ ลำบากใจแย่เลยนะ หรืออย่างคุณมิซึมาจิทีมเคียวชินก็บอกว่าอยากได้ช็อกโกแลตเยอะ ๆ แบบว่าเอาไว้ว่ายได้เลยน่ะค่ะ แบบนี้สาว ๆ คงต้องทุ่มทุนกันหน่อยแล้วล่ะ! (ที่เหลือติดตามอ่านได้ในนิตยสารอเมริกันฟุตบอลรายเดือนฉบับเดือนกุมภาพันธ์ค่ะ)


เอาล่ะ กลับมาที่เรื่องเดิม ทีนี้ก็จะมีพี่ ๆ ที่ไม่อยู่ในสำนักงาน ริโกะก็เลยเอาช็อกโกแลตที่เตรียมมาวางไว้ตามโต๊ะ พอเดินมาถึงโต๊ะของคุณซานาดะก็เจอกองเอกสารกองพะเนินจนไม่รู้ว่าจะวางกล่องช็อกโกแลตเอาไว้ตรงไหน ยืนจด ๆ จ้อง ๆ อยู่พักใหญ่ จนคุณยามาดะเดินมาเห็นเข้า


"ริโกะจัง มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ"


"อ๊ะ เปล่าค่ะ คือ...ริโกะก็อยากจะให้คุณซานาดะกับมือมากกว่า" ริโกะตอบกลับไป แล้วคุณยามาดะก็ทำสายตาแปลก ๆ


"ม...ไม่ใช่นะคะ  ก็คุณซานาดะช่วยริโกะตั้งหลายอย่างนี่นา ป...เป็นคำขอบคุณน่ะค่ะ"


"ในวันวาเลนไทน์น่ะเหรอ?" พี่สาวคนสวยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันน่ะอยากจะซุกหน้าลงไปกับช็อกโกแลตจริง ๆ เลยล่ะค่ะ... อา... คุณยามาดะหัวเราะแล้วก็ก้มลงมากระซิบ


"ฉันรู้ด้วยล่ะ วันนี้คุณซานาดะเขาน่าจะไปปาร์ตี้ตอนเย็นที่ร้านนั้นไง ร้านที่ตอนหลังปีใหม่พวกเราไปกินกันน่ะ ลองไปรอที่นั่น น่าจะได้เจอนะ"


"เอ...อา งั้นริโกะจะโทรไปบอกคุณซานาดะก่อนแล้วกันนะคะว่าจะไปเจอกันที่นั่น" ริโกะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะกดโทร แต่คุณยามาดะก็เอามือบังโทรศัพท์เอาไว้


"แบบนั้นก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ!"


ซ...เซอร์ไพรส์...


อา...เพราะแบบนั้นน่ะค่ะ ตอนใกล้ ๆ จะหกโมงเย็นริโกะก็เลยมารออยู่ที่หน้าร้านอาหารที่ว่า เพราะคุณยามาดะได้ยินว่าคุณซานาดะมีนัดตอนหกโมง ค...คือ...ไม่ได้คิดว่าจะเซอร์ไพรส์อะไรหรอกนะคะ (/เกาแก้ม) แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วนี่นา ล...แล้วริโกะก็ไม่ได้มีนัดที่ไหนด้วย


ฉันเอาสมุดจดขึ้นมาวาดรูปเล่นอยู่สักพักหนึ่งก็หันปกขึ้นมาดูพวกรูปปุริที่ถ่ายมา จริงด้วยสิ...มีรูปที่ถ่ายกับคุณซานาดะด้วย พอเอากลับมาดูแล้วตลกจัง


เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ หกโมงครึ่งก็แล้ว ไม่เห็นคุณซานาดะจะมาที่นี่เลยนี่นา ริโกะมองไปรอบ ๆ ก็มีแต่คนอยู่กันเป็นคู่ ไม่ก็มากันเป็นกลุ่ม ฉันหยิบช็อกโกแลตในห่อสีส้มขึ้นมาดู บ้าชะมัดเลย... น่าจะวางไว้ที่โต๊ะก็พอแล้ว...


ทำไมถึงได้เหงาจังเลยนะ...


ระหว่างนั้นเองก็มีโทรศัพท์จากคุณยามาดะเข้ามา


"ริโกะจัง! ขอโทษจริง ๆ นะจ๊ะ! ฉันโทรไปหาคุณซานาดะมา วันนี้เขาไม่ได้ไปที่ร้านนั้นแล้วล่ะ พอถามว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่ตอบ แถมยังหัวเราะเฮฮากับเพื่อน ๆ แล้วสายก็ตัดไปเลยล่ะ ขอโทษนะจ๊ะ!"


อย่างนี้นี่เอง บางทีคุณซานาดะอาจจะเที่ยวกับเพื่อน ๆ อยู่แล้วก็แคนเซิ่ลที่จะมาร้านนี้ล่ะมั้ง ริโกะเลยบอกคุณยามาดะไปว่าไม่เป็นไรค่ะ ต้องคุยตั้งนานเพราะคุณยามาดะเอาแต่ขอโทษไม่หยุดเลย สุดท้ายก็วางสายไปจนได้


ริโกะยืนอยู่ที่นั่นพักใหญ่ก่อนจะไปเดินเล่น แวะกินขนมร้านโน้นร้านนี้บ้าง ซื้อของนิดหน่อย แล้วก็เจอหมวกที่ถูกใจก็เลยซื้อเอาไว้ เป็นหมวกไหมพรมที่เป็นรูปแพนด้าละ แล้วก็มีหูขึ้นมาด้วย น่ารักจัง พอเอามาใส่ดูแล้วก็รู้สึกเหมือนได้ทำเรื่องสนุก ๆ ก็เลยอารมณ์ดีขึ้นนิดนึง...ละมั้ง


เดินไปเดินมาก็ย้อนกลับมาที่หน้าร้านนั้นอีกครั้ง แอบมองเข้าไปในร้าน แต่ว่าก็...นั่นสินะ คุณซานาดะบอกแล้วนี่นาว่าจะไม่มา ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู จะสองทุ่มอยู่แล้วแฮะ


ทำอะไรอยู่นะเรา...


"โอ๊ะ ริโกะจังนี่นา!"


ฉันหันไปทางต้นเสียง คุณซานาดะนี่นา คุณซานาดะเร่งฝีเท้าตรงมาทางนี้แล้ว


"อ...เอ๋? คุณซานาดะ น...ไหนว่าไม่มาที่นี่แล้วไงล่ะคะ" ริโกะเผลอพูดออกไป คุณซานาดะหอบนิดหน่อย เขาหันไปมองหน้าร้านอาหาร แล้วก็หันกลับมาตอบ


"คือ...ตอนแรกก็ว่าจะไม่มากินที่นี่แล้ว แต่ว่าผมอยากกินนี่นา อ๋า? ว่าแต่ริโกะจังรู้ได้ยังไงกันล่ะ? โอ้! แล้วก็นะครับ! ข้าวหมูทอดร้านนี้นะสุดยอดไปเลย เนื้อหมูชุ่มฉ่ำละลายในปาก ข้าวปรุงรสนึ่งจนชุ่ม พอตักเข้าปากก็จะได้รสชาติเข้มข้น ผมมีคูปองส่วนลดด้วยล่ะ! แล้วก็นะครับ" คุณซานาดะอธิบายยาวเหยียดเสียงดังไม่ยอมหยุด ฉันมองเขาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ท่าทางตื่นเต้นแบบนั้นราวกับว่าเพิ่งจะเคยทานข้าวหมูทอดเป็นครั้งแรกในชีวิตงั้นแหละ ร...รู้แล้วล่ะค่ะ ท่าทางจะติดใจมาก ๆ เลยสินะคะ

 

อา...แล้วก็โดนทักเรื่องหมวก แล้วก็ถามโน่นถามนี่ คุยกันอยู่ตั้งนานแหน่ะค่ะ  พอได้จังหวะ ริโกะก็เลยหันไปหยิบกล่องช็อกโกยื่นให้คุณซานาดะ แล้วบอกว่า


"สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ"


ทำไมคุณซานาดะทำหน้าแบบนั้นกันนะ จู่ ๆ ก็นิ่งไปเลย ว...หวา ไม่ค่อยเห็นคุณซานาดะนิ่งแบบนี้เลยแฮะ  อ๊ะ...หยิบไมค์ขึ้นมาแล้ว อ๋า? (/เลิกลั่ก) ว...หวา เดี๋ยวก่อนค่าาาาา


"สุขสันต์วันวาเลนไทน์คร้าบบบบบบ ริโกะจางงงงง!!!"


อา...เสียงดังสุด ๆ เลยล่ะค่ะ อ...อายจัง คนหันมามองกันเต็มเลย แต่ว่า...คุณซานาดะคงจะดีใจสินะคะ? (/ยิ้ม)


ว่าแล้วด้วยอารมณ์ดีใจหรืออะไรสักอย่าง คุณซานาดะก็ลากริโกะเข้าไปกินข้าวหน้าหมูทอดด้วยล่ะค่ะ ฮ่ะ ๆ (/เหงื่อตก) น...น้ำหนักขึ้นแล้วนะคะ ฮือ....


ถึงจะสายไปหน่อย แต่ก็ให้ทันในวันวาเลนไทน์ ดีใจจังเลยค่ะ ขอให้ปีหน้ามีวันว่าง ๆ แบบนี้อีก อยากทำช็อกโกแลตอีกจังเลยน้า...

 

_________________________________

 

 

โด๋ย : XD อะแหม~

อะน้า~

อรั๊ย~

ซานาดะที่ตะโกนเสียงดังนี่น่าร้ากกกกกเน้อ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kumabukuro Riko 001 : คริสมาสนี้ก็ร่าเริงเข้าไว้นะคะ!

 

 

✿ สวัสดีค่ะทุกคน คุมาบุคุโระ ริโกะ จากนิตยสารอเมริกันฟุตบอลรายเดือนค่ะ! ✿


ก่อนอื่นขอบคุณคุณซานาดะนะคะที่ชวนมาเขียน จริง ๆ ริโกะก็คิดว่าการเขียนไดอารี่เป็นสิ่งที่ดีนะคะ จะได้จำได้ว่าช่วงปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง อย่างปีที่ผ่านมานี้ก็มีเรื่องต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายเลยล่ะค่ะ


ตอนนี้เป็นช่วงปลายปีแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเข้าช่วงวันหยุดยาว เราปิดต้นฉบับกันเรียบร้อยแล้วด้วย สำนักงานของเราก็เลยจัดงานคริสตมาสปาร์ตี้เล็ก ๆ เพื่อฉลองช่วงสิ้นปีด้วยกัน ก่อนจะเริ่มงานช่วงเย็นพนักงานบางคนก็มารวมตัวกันเตรียมตกแต่งต้นคริสตมาสด้วยของที่ซื้อมา (ส่วนใหญ่เป็นเด็กฝึกงานกับพวกสาว ๆ น่ะค่ะ) ยกเว้นดาวบนยอดที่คิดว่าจะทำกันเอง


"เอาแผ่นอะคริลิคใสมาทำสิ จะได้ใส่หลอดไฟไว้ข้างใน" คนนึงเสนอ ริโกะหันไปเห็นรูปคุณซานาดะบนผนังตอนที่ถ่ายรวมกับทุกคนก็เลยบอกทุกคนไปว่าจะทำเป็นทรงเดียวกับทรงผมของคุณซานาดะดีมั้ย แล้วฉันก็เลยลองตัดกระดาษเล็ก ๆ ทำดู  ♪


อึ่ก! อ๊ายยย... (/หน้าซีดเลือดอาบมือ)


"อืม...ไอเดียแปลกใหม่ดี แต่ภาคปฏิบัติท่าทางจะไม่รอด" พี่คนนึงเขาว่างั้นน่ะค่ะแล้วก็ยื่นพลาสเตอร์มาให้ฉัน เราก็เลยไปตามแผนกอาร์ตเวิร์คมาช่วยทำ ออกมาก็...ดีมาก ๆ เลยล่ะค่ะ! สมกับเป็นฝ่ายศิลป์จริง ๆ ! ขอบคุณมากนะคะ! (/โค้งปะหลก ๆ) แล้วก็เอาไปติดบนยอดก็เรียบร้อยแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

 

พอตกแต่งใกล้จะเสร็จแล้ว คุณซานาดะก็กลับเข้ามาที่สำนักงานพอดี พร้อมขนม...ขนมถุงใหญ่ที่แบกมาทำให้คุณซานาดะดูเหมือนซานตาคลอสเลยล่ะค่ะ ♪ ฮ่ะ ๆ  คุณซานาดะมาช่วยตกแต่งสถานที่ด้วย

 

แล้วนึกยังไงไม่รู้จู่ ๆ ก็ปีนขึ้นไปดูดาวที่อยู่บนยอด พอรู้ว่ามันหมุนได้ก็หยิบไมค์มาพากษ์ใหญ่เลย แล้วผมคุณซานาดะก็หมุนติ้ว ๆ ไปด้วย ในห้องตอนนั้นลมแรง หนาวจนฮีทเตอร์ยังเอาไม่อยู่เลยล่ะค่ะ... ดีใจที่ชอบนะคะ ฮ่ะ ๆ

 

 

 

 

 

 

จากนั้นก็เริ่มปาร์ตี้กัน มีร้องเกะกันด้วย ฉันก็ไปร้องกับเขาหลายเพลงอยู่เหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่จะไปเล่นเกมส์เต้นมากกว่าน่ะค่ะ ไม่ได้เล่นมานานแล้ว ☆ สนุกดีนะ! ☆ แต่ทำเอาหอบเลยล่ะค่ะ สงสัยต้องเจียดเวลาไปออกกำลังกายบ่อย ๆ ซะแล้ว อ๊ะ...แล้วก็มีจับฉลากด้วย ส่วนริโกะได้...ปลาหมึกค่ะ! เป็นที่ทับกระดาษรูปปลาหมึก  รู้สึกจะมีคนซื้อที่ทับกระดาษมาจับหลายคนเหมือนกัน อืม...เพราะอะไรกันนะ


พูดถึงของขวัญ ฉันเตรียมของขวัญมาให้หัวหน้าบก.แล้วก็คุณซานาดะด้วยล่ะค่ะ เพื่อเป็นการขอบคุณที่ให้โอกาสริโกะทำงานในปีที่ผ่านมาไงล่ะ

 

ของที่ให้คุณซานาดะเป็นเซ็ตเครื่องเขียนเคโระกบเขียว (ฉันว่ามันดูหวานน้อยที่สุดแล้ว แล้วก็น่ารักด้วยนะคะ) เพราะว่าคุณซานาดะชอบทำปากกาดินสอปลิวหายทุกที มีแฟ้มแล้วก็ที่ทับกระดาษด้วยนะคะ แหะ ๆ


อ๊ะ แล้วคุณซานาดะก็มีของมาให้ฉันเหมือนกัน พอแกะออกมา...เป็นเสื้อฮู๊ดสีชมพู ตรงฮู้ดมีหูแมวด้วยล่ะ (/เหงื่อตก) อ...อืม บางทีฉันก็สงสัยว่าซานาดะซังคิดว่าฉันอายุเท่าไรกันแน่นะ แต่ก็เอาเถอะ ดู ๆ ไปมันก็น่ารักเหมือนกันล่ะมั้ง? (/เอามือสองข้างขยับหูบนฮู้ดไปมา) ☆ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ ☆


พอสักพักทุกคนก็เริ่มเมาเละ อา... ดีนะคะที่จัดกันเอง ทั้งประหยัดด้วย แล้วก็สนุกกันได้เต็มที่ไม่ต้องกลัวอันตราย อ๊ะ! ถ้าป๊ะป๋ามาอ่านล่ะก็ ริโกะไม่ได้ดื่มเลยนะคะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ! (แล้วก็...ป๊ะป๋าบ้าที่สุดเลย! ส่งเมลล์นอกจากเรื่องงานมาบ้างสิคะ)


พอเริ่มดึกคุณซานาดะก็อาสาช่วยไปส่งที่บ้านเพราะว่าหิมะตก แต่ว่าไม่ถึงบ้านสักทีน่ะค่ะ เพราะว่าเอาแต่แวะจอดรถถ่ายรูป พอดีเจองานคริสตมาสริมน้ำด้วย  ริโกะถ่ายรูปไปเพียบเลย แล้วก็ถ่ายให้คุณซานาดะด้วย เอาไว้จะส่งให้ทางเมล์นะคะ~


ปีนี้มีการประดับไฟไอเดียแปลก ๆ เยอะเลย มีรูปซานต้าขี่กวางแล้วขยับได้ด้วยล่ะ มีต้นคริสตมาสที่ทำจากไม้แขวนเสื้อสีน้ำตาลแล้วประดับออนาเม้นท์กลม ๆ สีแดง เหมือนภูเขาช็อกโกแลตประดับด้วยเชอรี่เลย! น่าอร่อยจัง! (พอบอกคุณซานาดะไปแบบนั้นก็โดนแซวว่าถ้ากินหมดนั่นริโกะอ้วนฉุแน่ ๆ ฮึ่ม...ฉันแค่พูดเล่นหรอกนะคะ)


ตอนที่เดินดูมาถึงท้ายงานก็เจอเข้ากับควอเตอร์แบ็คทีมเคียวชินค่ะ! คุณโคบังซาเมะอยู่กับผู้จัดการทีมด้วยล่ะค่ะ ชิบุยะซังดูเหนื่อยน่าดูเลยแฮะ... เอ มาขายโอเด้งกันเหรอเนี่ย งานพิเศษสินะคะ


"ริโกะจัง! โอเด้งครับโอเด้ง! โอเด้งอุ่น ๆ กลางหน้าหนาววันคริสตมาส แม้แต่ซานาต้าคลอสยังต้องแวะพักทานโอเด้งเลยนะคร้าบบบบบ!!!!!!!" เอ๊ะ? ซานต้า? โอเด้ง?  ด...เดี๋ยวก่อนค่ะ ร...ริโกะไม่ค่อยหิวหรอกนะคะ ดึกแล้วด้วย ทานตอนดึก ๆ น้ำหนักมันจะขึ้นง่ายอ่ะ... (/โดนลากไปที่แผงลอย)


...ช่วยไม่ได้สินะคะ อา...โคบังซาเมะซังท่าทางขยันขันแข็งดีนะคะ อืม...เลือกอาหารก่อนแล้วกัน ฉันพยายามจะทานแค่เต้าหู้กับบุกแล้วแท้ ๆ แต่คุณซานาดะก็คีบหัวไชเท้าต้มกับพวกชิกุวะมาให้ เฮ้อ... (/เคี้ยวงุบหงับ)


...อร่อยจัง (/หน้าแดง)


พอทานแล้วเพิ่งรู้ตัวว่าฉันหิวจริง ๆ ด้วยแฮะ ท้ายที่สุดเลยทานไปตั้งเยอะแหน่ะค่ะ อากาศเย็นมากเลยอาจเพราะอยู่ริมน้ำด้วย แต่มานั่งทานโอเด้งน้ำซุปร้อน ๆ แบบนี้ รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเลยล่ะค่ะ ♥ (/ยิ้ม)


เริ่มดึกขึ้นแล้ว คราวนี้คุณซานาดะตั้งใจจะกลับบ้านกันจริง ๆ ซักที แต่ระหว่างที่เดินกลับไปที่รถก็เจอตู้ปุริเข้า คุณซานาดะตื่นเต้นเหมือนเจอจานบินเลย ริโกะหนาวมากเลยล่ะค่ะ (/หันไปมองหัวซานาดะที่กำลังหมุนติ้ว) มันก็ไม่ใช่ว่าเดี๋ยวนี้จะไม่มีตู้ปุริหรอกนะ เพียงแต่ว่ามันน้อยลงเท่านั้นเอง อืม...


แล้วริโกะก็โดนลากเข้าไปถ่ายค่ะ อ๊า... เดี๋ยวนะคะ! อย่าเพิ่งถ่ายนะคะ! (/ลนลาน เอามือจัดผม) ฉันเคยถ่ายอยู่บ่อย ๆ เลยจะเป็นคนกดปุ่มให้ แต่ซานาดะซังก็แย่งจะกดเอง เฮ้อ... แต่ออกมาก็ดีนะคะ บางรูปทำหน้าตลกสุด ๆ เลย ถ้าเพื่อน ๆ ของฉันเห็นคงขำกันแหงเลย


จากนั้นคุณซานาดะก็ไปส่งที่บ้าน (ถึงซะที ฟู่~) วันนี้ขอบคุณมากนะคะสนุกมากเลยล่ะ ♥ ขอบคุณสำหรับของขวัญด้วย


ก่อนนอนริโกะเอารูปปุริที่ถ่ายมาไปแปะลงสมุดจดที่ใช้ประจำ ฉันชอบถ่ายปุริกับเพื่อน ๆ แล้วแปะไว้ดูตอนทำงานค่ะ ตั้งใจทำงานให้เต็มที่ จะได้มีเวลาไปเที่ยวให้เต็มที่ด้วยยังไงล่ะคะ


วันนี้หนาวมาก ริโกะก็เลยหยิบเสื้อที่คุณซานาดะให้มามาใส่ทับก่อนนอนด้วยค่ะ สวมฮู้ดคลุมหัวด้วย อุ่นขึ้นเยอะเลยแฮะ... จั๊กจี้ตรงที่มีหูนี่แหละค่ะ แต่ใส่ในบ้านก็ไม่เป็นไรมั้ง? (/ขดตัวบนเตียง)

 

 

✿ ขอบคุณที่อ่านไดอารี่ของฉันนะคะ จากนี้ไปขอฝากตัวด้วยนะ! ✿
+++ฝากนิตยสารอเมริกันฟุตบอลรายเดือนด้วยค่ะ+++

 

 

 

 

PS. ในบรรดาคนที่ถ่ายปุริด้วยกัน นอกจากป๊ะป๋าแล้วคุณซานาดะอายุมากสุดเลย! ฮ่ะ ๆ เห็นคุณซานาดะถ่ายปุริแล้วเขินแทนเลยล่ะค่ะ o(≧v≦)o

 

 

 

 

ﾟ * ✿ . ｡ .: *  * .: ｡ ✿ * ﾟ   ﾟ * ✿ . ｡ .: *  * .: ｡ ✿ * ﾟ

 

 

 

 

โด๋ย : =[]=;;;

อ๊า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เขียนบทผู้หญิงครั้งแรก ฝากตัวด้วยนะ! อ๊า อ๊า อ๊า~

ขอบคุณดีซีที่มาโครน้า XD อั๊ยล่า~ สนุกสุหนัดมากจ้า~

 

 

 

 

 

แมชชีนกัน ซานาดะ 012

25 Dec. 2008

 

เมอรี่คริสต์มาสคร้าบบบบบ ท่านผู้โช้มมมมม!!!!

 

คริสมาสต์นี้ได้ทำกิจกรรมอะไรสนุกสนานกันบ้างรึเปล่าครับเหล่าอเมริกันฟุตบอลเพลเยอร์ทั้งหลาย!? นี่เป็นเทศกาลแห่งการให้ ถึงผมจะไม่ได้เป็นคริสต์ แต่ก็อยากให้ทุกคนมีความสุขในการให้กันอย่างพร้อมหน้านะคร้าบ!!!

 

ในวันคริสต์มาสอีฟเมื่อวาน เนื่องจากว่าผมเองก็ไม่มีคิวงานอยู่แล้ว แถมได้ยินมาว่าที่บริษัทของนิตยาสารอเมริกันฟุตบอลรายเดือนจะมีงานฉลองคริสต์มาสด้วย!!! ผมก็เลยกะว่าจะไปช่วยงานเขาสักหน่อย! ก่อนจะไปก็ซื้อของติดไม้ติดมือไปด้วย ความจริงกะจะซื้อนิดเดียวแต่กลับกลายเป็นว่าหอบถุงขนมมาพะรุงพะรังเลย! แหม้! ไอ้ของแบบนี้บางทีลิมิตก็เอาไม่อยู่น่ะคร้าบ!!!!

พอผมขับรถมาถึงหน้าสำนักงาน ก็เห็นว่าที่ทางเข้าประดับป้ายกับสายรุ้งไว้อย่างสวยงามเลยทีเดียวล่ะครับ! " Merry Christmas & Happy New Year" สงสัยกะจะประหยัดเวลาเปลี่ยนป้ายตอนขึ้นปีใหม่ เลยเขียนรวบยอดไปเลย จะว่ารอบคอบหรือขี้เกียจดีล่ะครับเนี่ยยยย

ตอนที่ผมเข้าไปนี่ก็บ่ายๆค่อนเย็นแล้วล่ะครับ ทุกคนก็เตรียมงาน แล้วก็ตกแต่งสำนักงานกัน ริโกะจังกำลังตกแต่งต้นคริสต์มาสต์อยู่น่ะครับ! นับว่าเป็นต้นที่ใหญ่พอดูเลยล่ะครับ! โอ้วววววว ช่วยงานกันกับฝ่ายอาร์ตเวิรืคสินะครับริโกะจัง! เป็นการจัดฟอร์เมชั่นทั่ลงตัวจริงๆคร้าบบบบ!!!!!

ผมก็เอาของกินมาแจกจ่ายคนในสำนักงานอย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าให้ริโกะจังด้วยอยู่แล้วล่ะครับ แล้วทุกคนก็กินขนมไปทำงานไปคุยไป ผมเองก็นั่งดูริโกะจังทำไปพลาง ช่วยไปพลาง คุยไปพลาง พากย์สถานการณ์ไปพลางครับ! (ดีซี : ไอ้อันหลังสุดนี่มันอะไรฟ่ะ....)

 แหม~~!!! วันคริสต์มาสอีฟนี่ มันช่างมีบรรยากาศเอิ่บอิ่มอย่างประหลาด ชวนให้อารมณ์ดียิ้มไม่หุบจริงๆเลยล่ะครับ!

หลังจากที่ทุกคนช่วยกันทำงานเป็นเวลานาน ผลมันก็สัมฤทธิ์ออกมาให้เห็นเป็นรูปเป็นร่างจนได้คร้าบบบบ ท่านผู้โช้มมม!!! ทุกซอกทุกมุมของสำนักงานประดับประดาไปด้วยของตกแต่งเต็มไปหมด! ส่วนต้นคริสต์มาสต์ก็ตกแต่งได้สวยสดงดงามอลังการงานสร้างสมกับที่ตั้งใจไว้เลยล่ะคร้าบบบบ!!!!! โอ้วววววว!!!! ต้นคริสต์มาสต์ที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อแรงกายและหยดน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มของทุกคน ต้องอัดแน่นไว้ด้วยสปิริตอันแรงกล้าจากการต่อสู้แน่นอน!!!!! (ดีซี : แล้วต่อสู้เกี่ยวไรล่วย!!!)

 

อ๊ะ...(มองยอดต้นคริสต์มาส) ดาวบนยอดนี่รูปร่างเหมือนใบจักรเลยนะคร้าบบบ!!! (/ปีนขึ้นไปดูชัดๆ....จับๆ)

 

อ...อ...โอ้ววววว!!!!!! หมุนได้ด้วยล่ะคร้าบบบบบบบบ ท่านผู้โช้มมมมมมมม!!!!!!!! อะไรมันจะแหล่มจ๊อดสุดยอดสึโก้ยปานนั้น!!!!!!! ของเขาดีจริงๆนะคร้าบคุณผู้โช้มมมมมม!!!!!!!!

(ริโกะ : ได้ไอเดียมาจากแถวๆนี้ล่ะค่ะ....หะๆๆ....)

 

พอถึงช่วงเย็นๆก็เป็นงานเลี้ยงของพนักงานนั่นล่ะครับ ท่านประธาณสมาพันธ์อเมริกันฟุตบอลคนดังมาทำหน้าที่เป็นประธาณเปิดงานกันเลยทีเดียว! การได้ฟังการพูดที่ทรงพลังและหนักแน่นก่อนเปิดงานนี่ช่างเป็นเกียร์ติจริงๆเลยนะคร้าบ!!! ส่วนผมก็ไม่พ้นเป็นโฆษกหน้าเวทีตามเคยล่ะครับ! แหม! ก็ผมคือ แมชชีนกัน ซานาดะ! ถ้าไม่ให้พากย์จะให้ไปโกนขนแมวที่ไหนจริงไหมล่ะคร้าบบบบ~~!!!!! (ยิ้มแฉ่ง)

เอาล่ะคร้าบบบบ เปิดงานกันเล้ยยย!!!!

ปากบอกว่าเป็นโฆษกแต่ก็ได้ออกโรงแค่ตอนจับฉลากเท่านั้นล่ะคร้าบ! ผมเองก็เอาของมาจับด้วย! เอาล่ะครับเพื่อเป็นศิริมงคลขออาราธนาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย อัญเชิญท่านประธานสมาคมให้เกียร์ติจับก่อนเป็นคนแรกเลยนะคร้าบบบบบ~~!!!!

(ทุกคน : ฮา~~...)

แล้วทุกคนก็จับฉลากกันอย่างสนุกสนานครับ ตอนที่ริโกะจังขึ้นมาจับนี่ตื่นเต้นเชียว แหม้~! ตื่นเวทีหรือครับริโกะจัง! ของผมนี่ใครได้ไปก็จำไม่ได้แล้วล่ะคร้าบ! แต่น่าเสียดายจริงๆที่ไม่ได้ของริโกะจัง  แต่ก็นั่นล่ะคร้าบบบ!!!! ชีวิตมันไม่มีทางจะได้ไปซะทุกอย่างที่ต้องการหรอกนะครับ!

จากนั้นก็สังสรรค์ครับ! พนักงานทุกคนก็ปล่อยผีกันถ้วนหน้า เรียกว่างานเป็นงาน พักเป็นพักจริงครับ! ทางโน้นก็มีคนร้องคาราโอเกะ ทางนี้ก็มีคนเล่นเกมเต้น (ดีซี : แล้วเกมเต้นเกี่ยวอะไรฟ่ะ...) แล้วก็มีเบียร์อยู่ตรงโน้นตรงนี้ ไอ้กระผ้มเองก็มีดื่มไปบ้างแบบจิบๆน่ะครับ ดื่มมากไม่ได้เพราะเดี๋ยวต้องขับรถต่ออีก

 

(/รู้สึกว่ามีใครมาสะกิด)

อ้าว....ริโกะจัง เป็นยังไงบ้างครับสนุกกับงานรึเปล่า!!! เอ๋!? มีของจะให้ผมงั้นเหรอครับ!!!! โอ้วววว เป็นอะไรกันนะน่าตื่นเต้นจริงๆ!!!!!! (/แกะๆๆ) โอ๊ะ! ชุดเครื่องเขียนเคโระนี่เอง! แหม~ ของขวัญน่ารักสมเป็นริโกะจังจริงๆครับ (/ลูบหัวๆ) มีที่ทับกระดาษด้วย ดีจริง! เพราะเวลาผมพากย์ทีไรรู้ตัวอีกทีกระดาษโพยก็ปลิวหายไปหมดแล้ว บางทีก็แย่เหมือนกัน ขอบคุณจริงๆนะคร้าบบบบริโกะจัง~!!!

จะว่าไปแล้วผมก็ซื้อของขวัญให้ริโกะจังเหมือนกันล่ะครับ เป็นเสื้อกันหนาวสีชมพูลายคิตตี้ยังไงล่ะ! ที่ฮู้ดมีหูแมวเล็กๆด้วย น่ารักคิกขุอาโนเนะถูกใจริโกะจังเลยใช่ไหมล่ะคร้าบ! พวกเรานี่ซื้อของซานริโอ้เหมือนกันเลยนะครับริโกะจัง!  ฮั่นแน่พอแกะแล้วทำหน้าตกใจแสดงว่าถูกใจมากเลยสินะเนี่ยยยย~~!!!!! ริโกะจังใส่เลยสิคร้าบบบ~! ใส่แจ็กเก็ตยีนส์ตลอดเปลี่ยนบรรยากาศบ้างดีกว่านะคร้าบริโกะจัง!

แหม~~!!! ริโกะจังใส่แล้วอย่าทำหน้าแหยสิครับ! แบบนี้ดีออก! ดูเด็กลงไปสักห้าปีเลยล่ะ ผมล่ะนึกถึงตอนสมัยริโกะจังอยู่ประถมเลยล่ะคร้าบ~!!!! โอ้วววววว ฮู้ดหูแมวนี่มันร่นอายุได้จริงๆซะด้วยสินะครับท่านผู้โช้มมมมมม~~!!!!! (/หัวหมุนติ้วๆ)

 

จากนั้นผมก็ขับรถไปส่งริโกะจังที่บ้านล่ะครับ แต่ระหว่างทางก็ขับรถไปดูไฟไป ถ่ายรูปไปล่ะครับ! แหม ไฟประดับวันคริสต์มาสต์นี่มันสวยงามจริงๆนะครับ! ริโกะจังกับผมก็ขับไปร้องอื้อหือไป ยิ่งพวกไฟประดับหน้าห้างนี่สุดยอดดดดดไปเลยจริงๆครับ ริโกะจังถ่ายรปมือเป็นระวิงเลย ริโกะจังคร้าบบบ ถ่ายเสร็จอย่าลืมส่งให้ผมบ้างนะครับ! รูปไฟประดับแบบนี้นี่น่าเอาไปเป็นวอลเปเปอร์ประดับคอมพิวเตอร์ให้เข้าเทศกาลจริงๆนะครับท่านผู้ชม! ยิ่งหิมะตกลงมาแบบนี้ยิ่งสวยใหญ่เลยล่ะครับ!

หลังจากขับมาตามแสงไฟไปเรื่อยๆ ก็ไปถึงริมแม่น้ำครับ ผมเห็นว่าในงานเลี้ยงริโกะจังไม่ค่อยได้กินอะไรเลย สงสัยเพราะมีแต่เหล้ากับกับแกล้มละมั้งครับ ผมเห็นร้านโอเด้งแถวนั้นเลยเลี้ยงโอเด้งริโกะจังซะเลย!

แหม...ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับริโกะจัง! แค่โอเด้งแค่นี้ไม่ได้รบกวนกันขนาดนั้นหรอกคร้าบ~ (/ลากๆๆ)

โอ้ววว คุณคนขายจัดให้ตามสาวน้อยคนนี้สั่งเลย เดี๋ยวผมเลี้ยงเองครับ! ....โอ๊ะ! โอ๊ะ! โอ้วววว!!!!!! อ้าว โคบังคุงจากทีมเคียวชินเองรึคร้าบบบบบ แหม้! ขยันขันแข็งสมเป็นปีสามจริงๆนะคร้าบบบบ!!!

 แล้วก็มีมากิจังผู้จัดการทีมด้วย อะไรมันจะบังเอิญกันปานนั้นนนนน~~!!!!! แบบนี้ไม่อุดหนุนไม่ได้แล้วล่ะครับท่านผู้โช้มมมม~~!!! (/หัวหมุนผ้าหน้าร้านปลิว)

ผมก็ได้คุยๆกับโคบังคุงไปบ้างล่ะครับ แหม ขยันจริงๆเลยนะครับ! มาขายโอเด้งแบบนี้! มีเพื่อนคอยช่วยด้วยก็โชคดีแล้วล่ะครับจะได้ไม่ลำบากมาก.....ว่าแต่ริโกะจ้างงงง~~!!! กินแค่วิญญาณเต้าหู้แบบนั้นมันจะไปพอยาไส้ได้ยังไงล่ะคร้าบบบ~~!!! เดี๋ยวก็ไม่โตเอาหรอกนา วัยกำลังโตแบบนี้ต้องกินเข้าไปเยอะๆๆๆ!!!!! (/คีบใส่ๆๆ)

(ดีซี : ถ้าริโกะจังน้ำหนักขึ้น เป้นความผิดของเอ็งนะเฟ้ยยย....)

ริโกะจังก้มหน้าก้มตากินเงียบเชียว...

"....แต่ก็อร่อยดีนะคะ"

.....ริโกะจังเป็นเด็กดีจริงๆนั่นล่ะคร้าบบบ~ (/ยิ้ม)

 

แล้วก็ในระหว่างทางกลับ พวกเราก็เจอสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเจอด้วยล่ะครับ!

 

ตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์!!!!!!

 

ตู้ถ่ายนี่ตั้งอยู่บนฟุตบาทข้างๆร้างขายเสื้อผ้าครับ ว้าววว~!!! ตั้งแต่กล้องดิจิตอลเริ่มบูมกระแสตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์นี่ก็แทบจะเรียกได้ว่าหายลับไปเลย ไม่นึกเลยว่าจะไปมาเจอในวันแบบนี้นะเนี่ยยยย

ไม่ได้แล้วล่ะครับริโกะจัง แบบนี้ไม่ถ่ายไม่ได้นะคร้าบบบ~~!!! วันคริสต์มาสอีฟแบบนี้ทั้งทีต้องถ่ายไว้เป็นที่ระลึก!!!! (/ลากแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น)

พอเข้าไปก็ทุกลักทุเลพอสมควรเลยล่ะครับ! แต่การถ่ายรูปสติ๊กเกอร์มันก็ต้องแบบนี้แหละ!

นี่ไงครับรูปสติ๊กเกอร์ที่ผมถ่ายกับริโกะจังงง!!!!

ถ่ายกับริโกะจังทำเอาผมดูเป็นลุงไปเลยนะครับเนี่ย ฮ่าๆๆๆ~!!! (/ระรื่น)

 

สุดท้ายก็ถึงบ้านริโกะจังจนได้ ระหว่างทางนี่ก็ขับอ้อมไปดูไฟอ้อมไปกินโอเด้งกันเพลิดเพลินเลยทีเดียว! ก็เลยถึงทีดึกพอสมควรน่ะครับ! ริโกะจังงงง สุขสันต์วันคริสต์มาสต์นะครับ~ รีบเข้านอนเร็วถ้าไม่หลับเดียวซานต้าจะไม่มาหาน้า~~!!!

ริโกะจังก็ยิ้มๆแล้วก็เดินเข้าบ้านไป หลังจากนั้นผมก็ขับรถกลับบ้านตัวเองครับ!

 

แหม้~! ช่วงเดือนธันวานี่เป็นช่วงเทศกาล เป็นช่วงเวลาแห่งรอยยิ้มจริงๆ! เมื่อวานผมสนุกมากเลยล่ะครับท่านผู้ชม แล้ววันคริสต์มาสต์ของท่านผู้ชมล่ะครับ ได้ให้ของขวัญอะไรกับใครไปบ้างรึยัง? ยังไงก็ตาม เทศกาลแห่งการให้ไม่มีกำหนดวันและเวลาหรอกนะครับ! อยากจะขอบคุณใคร อยากจะบอกอะไรกับใคร ก็ขอให้รวบรวมความกล้าแล้วก็บอกเขาไปนะคร้าบบบ~!!! ถ้าเกิดว่าทำได้แบบนั้นล่ะก็ ต้องเป็นการเริมต้นอะไรใหม่ๆที่ดีได้แน่นอนเลยล่ะครับท่านผู้ชม!!!!

 

วันนี้ ผม แมชชีนกันซานาดะ ขอลาทุกท่านไปก่อนล่ะครับ! เทศกาลปีใหม่ ไว้มาเจอกันใหม่นะครับทุกคน!!!!!

 

 

ปล. ช่วงนี้อากาศหนาว รักษาสุขภาพด้วยนะครับ!

 

 

*******************

 

อ่า.....อ่า....อ่า.....

เดี๋ยวไว้วาดริโกะจังแบบสวมฮู้ดหูแมวบ้างดีกว่า ...อ่า...อ่า....อ่า....

 

ปล. รอริโกะจังมาอัพ อุฮิ!

 

 

 

 

 

 

แมชชีนกัน ซานาดะ 011

27 Aug 2008

 

สวัสดีคร้าบท่านผู้ชมทุกท่าน!

 กลับมาพบกันอีกแล้ว กับกระผม แมชชีนกันซานาดะ!!!!!

 

ช่วงนี้ไดอารี่ก็เงียบเหงากันไปไม่ใช่น้อย...อะไรกั้นนน!!! รึว่านี่สปิริตความต้องการเอาชนะของทุกคนมันแห้งเหือดระเหยหายกลายเป็นไอไปกับแสงแดดจัดจ้าของฤดูร้อนแล้ว! โอ้วววว!!!! แบบนี้ไดอารี่จะได้กลับมาสดใสคึกคักเหมือนครั้งเก่าไหมล่ะครับเนี่ย! หรือว่าจะเงียบหายไปทั้งอย่างนี้เลย!? ไม่นะ!!! ก็คงต้องขอบอกเหมือนทุกครั้งว่าช่วยกันติดตามต่อไปพร้อมกับผมด้วยนะคร้าบบบบ!! ท่านผู้โช้มม!!!!

ส่วนวันนี้ที่ได้มาอัพไดอารี่ตั้งแต่ยังหัววัน ก็เพราะว่าเป็นวันที่ผมว่างงงงง...สุดๆเลยน่ะสิครับ! แหม่...ไอ้งานผู้บรรยายนี่นะครับ เอาเข้าจริงมันก็แล้วแต่ว่างานจะมีเข้ามารึเปล่านั่นล่ะครับ! วันไหนที่ไม่มีงานเข้ามาผมก็ได้พักสบายๆเป็นวันหยุดดีๆนี่เองล่ะคร้าบ! (ดีซี : แต่ตูว่าเอ็งดูจะลัลล้าได้ทุกวันเลยนะ....)

 

วันนี้ผมก็ได้นอนตื่นสายสักวันล่ะครับ! วันนี้ผมก็กะว่าไหนๆก็ว่างแล้ว ก็เลยจะออกไปเดินเล่นช้อปปิ้งซื้อของอะไรข้างนอกน่ะครับ อ้อ! เห็นว่าวันนี้มีเดินพาเหรดอะไรสักอย่างด้วย! ผมก็กะว่าจะไปดูน่ะครับ!

 ความจริงแล้วโรงเรียนริโกะจังก็หยุดวันนี้เพราะเขาปิดถนนกันน่ะครับ ผมโทรไปชวนแล้ว แต่เห็นริโกะจังบอกว่าวันนี้นัดกับเพื่อนๆว่าจะไปดูหนังกันเป็นกลุ่มน่ะครับ....ว้า....น่าเสียดายจังเลยนะครับ

 

แต่ยังไงก็เถอะคร้าบ!!!! วันนี้ก็เป็นวันที่สดใส~~!!! เรามาร่าเริงกันไว้เถอะนะคร้าบบบ~~~!!!!! (/ดี้ด้าๆ)

 

เอาล่ะครับ! ผมก็หยิบเสื้อนอก! คว้ากระเป๋า! แล้วก็ ไปกันเลย > <!!!! (/ออกไปด้วยพลังเต็มเปี่ยม) วันนี้จะเที่ยวเล่นให้เหนื่อยกันไปข้างเลยล่ะคร้าบท่านผู้โช้มมม!!! (/ไฟลุกโชติช่วงชัชวาล)

 

อากาศยามเช้าวันนี้ช่างสดใสจริงๆ! ผมสูดหายใจเข้าได้อย่างเต็มปอด รู้สึกผ่อนคลาย ลมก็พัดเข้าตีหน้าเบาๆ.......อ่า....แหม บรรยายซะเห็นภาพเลยใช่ไหมครับ!....อ่า....ถ้าไม่เห็นก็ลองติ้ต่างว่าเห็นหน่อยก็แล้วกันนะคร้าบบบ!!!  มันเป็นบรรยากาศที่เหมาะกับการเดินเล่นแบบทอดน่องไม่รีบร้อนมากๆเลยล่ะครับคุณผู้ชม!

ผมก็เดินไปตามฟุตบาท ซื้อของกินตามแผงลอยข้างทางกินรองท้องบ้าง ก็เพราะว่ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยน่ะสิครับ! แหม~ ช่วงเช้าๆของวันธรรมดานี่มันเงียบสงบดีจริงๆเลยนะครับ! มีคนออกมาวิ่งออกกำลังกายด้วย แหม...ฟิตจริงๆนะคร้าบคุณนักออกกำลังกายยย~~!!! (/วิ่งเข้าไปพากย์).....อ๊ะ...ทำไมถึงวิ่งหนีไปล่ะคร้าบคุณนักออกกำลังกาย!? ผมเพิ่งขึ้นอินโทรเองนะคร้าบบบ!!!

แต่ก็ช่างเขาเถอะคร้าบคุณผู้ชมทุกท่าน! เรามาทัวร์กันต่อดีกว่า! วันนี้ส่วนมากผมก็เดินทัวร์บริโภคเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ไปเรื่อย เพราะว่าก็ไม่รู้จะซื้ออะไรนอกจากของกินน่ะนะครับ ฮ่าๆๆ! ก็เลยได้มาเพียบพะรุงพะรังเต็มสองแขนเลย....เอ....แล้วแบบนี้จะหมดไหมล่ะครับเนี่ย? รึว่านี่คือการเปิดศึก ซานาดะ ปะทะ ของกิน อย่างนั้นเหรอคร้าบบบบ!!!!?!? ยังไงก็ต้องติดตามกันต่อไปนะคร้าบท่านผู้โช้มมม!!!

เผลอแป้บเดียวก็ใกล้เที่ยงแล้วล่ะครับ....

 

.....อ๊ะ....ใกล้เที่ยง....ก็แสดงว่าพาเหรดใกล้จะเริ่มแล้วน่ะสิคร้าบบบบ!!!

ผมก็เลยต้องรีบวิ่งไปสถานีรถไฟ! คนเยอะมากเลยล่ะครับ สงสัยจะไปที่ที่เดียวกันหมดซะละมั้งเนี่ย! โอ้ววว...ก็ถึงกับต้องแออัดยัดเยียดเบียดเสียดกันเข้าไปในรถไฟน่ะครับ โอ้ย! อย่างกับปลากระป๋องแน่ะครับ! ผมว่าตอนช่วงเวลา Rush Hour นั่นก็แน่นจนไม่รู้จะแน่นยังไง แต่รอบนี้มันแน่นยิ่งกว่าเดิมอีกนะครับ! ทั้งๆที่เป็นวันธรรมดาช่วงเที่ยงแท้ๆน้า~! แถมผมถือของสองมือแบบนี้ก็เลยยิ่งเข้าไปใหญ่~~

โอ้วววว ผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้ามาปานเขื่อนมนุษย์ถล่ม! ช่างเป็นภาพที่น่าประหวั่นพรั่นพรึง~! ช่วงเวลาที่แออัดกันแบบนี้เป็นใครก็ต้องรู้สึกเซ็งกันทั้งนั้นล่ะครับท่านผู้ชม! แต่ไม่เป้นไร ในเมื่อมีความเชื่อมันก็ต้องฟันฝ่าอุปสรรคทั้งหลายไปได้อย่างแน่นอนเลยคร้าบบบ!!! เพราะฉะนั้นเรามาสู้กันไปพร้อมๆกันเลยนะครับทุกคนนน~~!!! (/คว้าไมค์พากย์)

แหม! ทุกคนดูจะคึกคักกันจริงๆนะคร้าบบบ จ้องมากันเป็นตาเดียวเชียว!!! (ดีซี : นั่นเรียกว่าคึกคักเรอะ...)

 

ฟู่ววว~~....

 

เอ๊ะ! เสียงอะไรกันนั่น!!! ปรากฏว่ารถไฟขัดข้องนั่นเองล่ะครับ.....อะ....อะไรกั๊น!!! ไม่จริงน่า~~!! ไหงต้องมาเจ๊งเอาตอนวันที่มีการเดินขบวนพาเหรดแบบนี้ด้วยล่ะคร้าบบบ~~!!

ก็มะรุมมะตุ้มกันอยู่นานกว่าจะออกกันมาได้ ราวกับการจลาจลย่อมๆเลยทีเดียว ก็คนตั้งเยอะน่ะนะครับ รวมแล้วก็เป้นชั่วโมงๆ.....อ่า.....กว่าผมก็ออกมาได้ก็เลยเวลาที่ขบวนพาเหรดจะเริ่มไปแล้วล่ะครับ แต่ว่าก็ไม่เป็นไรครับ ยังพอจะไปทันได้ดูตอนกลางๆอยู่ ตอนแรกผมก็กะจะเดินไปหาแท็กซี่ไปน่ะครับ

 

แต่พอออกมาก็ต้องเปลี่ยนแผน เพราะว่าฝนกำลังตกอย่างหนักเลยล่ะครับท่านผู้ชม!

 

อ่า~~มันช่างทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองพลาดไปเลยที่ไม่ได้ดูพยากรณ์อากาศตอนเช้า! ร่มก็ไม่ได้พกมาด้วย! เรื่องขบวนพาเหรดน่ะลืมไปได้เลยครับ!! ตอนนี้แค่จะหาที่หลบฝนก็เต็มกลืนแล้ววว...

ร้านตามข้างทางก็ปิดกันซะมากครับ คงไปดูขบวนพาเหรดกันหมด .....อ่าๆๆ...แย่จริงๆๆ แล้วจะทำไงดีล่ะครับเนี่ย รถไฟเสีย พลาดงานเทศกาล แล้วฝนก็ดันตกอีก....ดูท่าผมจะต้องไปเข้าวัดสะเดาะเคราะห์ซะแล้วสิครับเนี่ย....

 

จะว่าไปแล้วถนนแถบนี้มันที่ตั้งของสำนักงานนิตยาสารอเมริกันฟุตบอลรายเดือนนี่นาครับ! ผมก็เลยวิ่งฝ่าฝนหาตึกสำนักงานอยู่พักนึง แล้วก็เจอครับ! โชคดีจริงๆที่ไม่ได้ล็อค! ถึงวันนี้จะไม่มีใครมาทำงานก็เถอะ....แต่ก็พอจะเป็นที่หลบฝนได้นั่นล่ะนะครับ

 

ผมก็ขึ้นไปชั้นบนเพราะกะจะเปิดทีวีดูถ่ายทอดสดซะหน่อย.....แล้วก็เห็นใครสักคนนั่งเคาะแป้นพิมพ์แก้กๆอยู่หน้าคอม

 

.....เอ๋.......ริโกะจังงั้นเหรอครับ....?

 

"อ้าว....คุณซานาดะ"

พอเงยหน้าขึ้นมาก็เลยเห็นว่าบนผมริโกะจังมีละอองน้ำเกาะอยู่ด้วย ข้างๆก็มีร่มที่ปียกหมาดๆหุ่บพิงอยู่ อะไรกันคร้าบ! ผมนึกว่าริโกะจังไปเที่ยวกับเพื่อนซะอีกนะครับเนี่ย!?!

"ก็พวกเอมิจังน่ะสิคะ ปล่อยให้ริโกะไปยืนตากฝนที่หน้าห้างอยู่นานเป็นชั่วโมง ....พอโทรไปตามแล้วเขาก็บอกว่ามาไม่ได้แล้วเพราะว่ารถไฟใต้ดินเสีย.....ริโกะก็ไม่มีอารมณ์จะเที่ยวต่อก็เลยมาเช็คงานที่สำนักงานนี่ล่ะค่ะ...........ทำไมต้องมาเสียตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้..." (/อุบอิบ)

ริโกะจังบ่นไปก็ทำหน้ามุ่ยไปแถมยังพิมพ์ไปด้วยอีกตะหาก เห็นแล้วก็ขำนะครับ แต่หัวเราะออกมาริโกะจังอาจจะลงบอมบ์ใส่ผมก็ได้! เลยได้แต่ยิ้มๆล่ะครับ แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าซื้อของกินมาซะเยอะ เห็นว่าตอนนี้มันก็เที่ยงพอดี

 

ริโกะจังครับ เมื่อเช้าผมซื้อของกินมาซะเยอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มาทานด้วยกันเลยไหมล่ะครับ...?

".......เอ๋.........คะ......อ่า ...ก็ดีเหมือนกัน ขอบคุณนะคะคุณซานาดะ...."

 

 

.....ก็ไม่ใช่ว่าวันนี้มันจะเลวร้ายไปซะหมดนะครับ~!

 

 

  

แมชชีนกัน ซานาดะ 010

11 July 2008

 

 

โอ้วววววว สายัณห์สวัสดิ์กันอีกครั้งคร้าบบบ ท่านผู้โช้มมมม!!!!

แหม!!! ไม่ได้มาอัพไดอารี่ซะนานเลยนะครับ!!! ส่วนหนึ่งก็เพราะงานด้วย.....แต่ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ผมก็ได้มาอยู่กับท่านผู้ชมทุกท่านแล้วนะคร้าบบบบ!!!!!!!

 

ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ใครที่ยังไม่เริ่มพกร่มก็ควรจะเริ่มพกติดตัวไว้ได้แล้วนะคร้าบบบ!!! ถ้าเกิดเป็นหวัดขึ้นมาจะเสียกับการเรียนและกิจกรรมกีฬากันได้นะคร้าบ อเมริกันฟุตบอลเพลเยอร์ม.ปลายทุกคน~~!!!

 

ส่วนเรื่องที่ผมจะมาอัพในวันนี้ อะแฮ่ม! ไม่ใช่เรื่องอะไรอื่นไกลครับ

 

เรื่อง... "การเยี่ยมชมการเรียนการสอน"ของโรงเรียนของริโกะจังน่ะครับ!

 

แหม....ก็เพราะว่าคุณคุมาบุคุโร่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ญี่ปุ่น จะให้บินกลับมาดูโรงเรียนก็ใช่ที่นะครับ!!! พอริโกะจังบอกว่าจะมีการเยี่ยมชมการเรียนการสอน คุณคุมาบุคุโร่ก็เลยวานให้ผมช่วยไปแทนในฐานะผู้ปกครองของริโกะจังให้หน่อย!!! อ่า!!!! ในเมื่อเสนอมา แมชชีนกัน ซานาดะคนนี้ จะทำเพิกเฉยต่อคำรีเควสไปได้อย่างไรกั้นนน~~~!!!!!! แน่นอน ผมก็ต้องไปสิคร้าบบบบ!!!!

ริโกะจังปฏิเสธใหญ่ว่าไม่ต้องไปก็ได้...... โอ้ววว!!! ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับริโกะจัง พวกเรามันก็คนกันเองทั้งนั้น!!! ริโกะจังก็เหมือนเป็นหลานผมนะคร้าบบบ!!!! ยังไงคุณอาซานาดะคนนี้ก็จะทำหน้าที่ผู้ปกครองอย่างเต็มที่เลยล่ะคร้าบบบบ!!!!!!! (/หัวหมุนติ้วๆๆ)

(ริโกะ: มันจะน่ากลัวก็ตรงที่มีคุณซานาดะเป็นผู้ปกครองนี่ล่ะค้า....TTwTT...)

 

เอาล่ะครับ เริ่มจากตอนเช้า ผมกับริโกะจังก็ตื่นแต่เช้าไปขึ้นรถไฟไปโรงเรียนครับ!!! แหม่....ไอ้การขึ้นรถไฟไปโรงเรียนแบบนี้นี่มันชวนให้นึกถึงวันเก่าๆที่ผมยังเป็นนักเรียนอยู่จริงๆ!(ดีซี : แต่ตูนึกภาพเอ็งตอนเป็นนักเรียนไม่ออกฟ่ะ...) ริโกะจังก็อย่าทำหน้ามุ่ยอย่างนั้นสิคร้าบบบ!!! ชีวิตนักเรียนน่ะมันต้องสดใสซาบซ่าพร้อมจะฟันฝ่าทุกปัญหาในชีวิตนะคร้าบริโกะจัง!

พอมาถึงโรงเรียนก็เห็นว่ามีผู้ปกครองมากับนักเรียนกันหลายคนเลยล่ะครับ! ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ!!! บางคนก็มากันทั้งคุณพ่อคุณแม่เลย......เอ๊ะ! นี่รึว่าที่ริโกะจังทำหน้ามุ่ย เพราะว่าคิดถึงคุณคุมาบุคุโร่กันนะ!? คงจะเสียใจที่คนอื่นมีพ่อแม่มาด้วย แต่ตัวเองไม่มีสินะครับ!!! อ่า!!! ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจะเรียกผมว่าพ่อแทนก็ได้นะครับริโกะจางงง!!!! วันนี้ผมจะเป็นคุณพ่อให้ริโกะจังเองนะคร้าบบบ!!!!! /หัวหมุ่นติ้วๆ

"....ม...ไม่ดีกว่าอ่ะค่ะคุณซานาดะ..."

แหม....ริโกะจังไม่ต้องเกรงใจหรอกคร้าบ! (/เอาศอกกะทุ้งๆ) แต่เห็นเขาปฏิเสธไปแบบนั้นผมก็เลยไม่ได้เซ้าซี้เรื่องนี้ต่อนะครับ ~ ฮะๆๆ (/หน้าระรื่น)

(ดีซี : แต่ตูว่าเหตุผลที่เขาปฏิเสธคงไม่ใช่เพราะเกรงใจเอ็งหรอกม้างงง....)

 

เสร็จแล้วก็มีการพูดหน้าสนามตอนเข้าแถวตอนเช้านิดหน่อยน่ะครับ! ครูใหญ่ก็ดูเป็นกันเองดีนะครับริโกะจัง! ได้อยู่โรงเรียนที่ผ่อนคลายแบบนี้น่ะดีจริงๆเลยนะครับ!!! (/ตะโกนลั่น)

(/คนทั้งสนามหันมามองพรึ่บ...)

(ริโกะ : ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับช้านนน..../ตัวหดลีบลงเหลือสองเซนต์)

 อ่า! ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่าทำไมริโกะจังดูหงอยลงไปอีก!!!! อ๊ะ.....หรือจะเป็นเพราะมีศัตรูกำลังจ้องมองอยู่กันครับริโกะจัง!!? รู้สึกถึงจิตสังหารอย่างนั้นหรือคร้าบบบ!!!?!?? มีอะไรบอกผมได้เลยนะคร้าบบบ!!!! (/ตะโกนลั่นฮอลล์)

(/คนยิ่งจ้องหนัก)

(ริโกะ : หมดกันชีวิตวัยเรียน...จบสิ้นแล้วว....TTwTT...)

 

จากนั้นหลังจากเข้าแถวริโกะจังก็ขอคุยอะไรกับผมหน่อยน่ะครับ.....เอ๋?...บอกว่าไม่ให้พากย์!? ได้ไงครับ!!! ผมน่ะแมชชีนกันซานาดะนะครับริโกะจัง!!! ถ้าไม่พากย์ก็ไม่ใช่แมชชีนกันซานาดะน่ะสิคร้าบบบ!!!!

"ขอร้องล่ะ แค่วันเดียวนะคะคุณซานาด่า~ มันจำเป็นจริงๆค่า~~!!!"

ริโกะจังว่าอย่างนั้นแล้วก็โค้งขอร้องผมใหญ่เลย อ่า ...แบบนี้ไม่ได้นะคร้าบริโกะจัง!!! ถ้าเกิดคุณคุมาบุคุโร่เห็นริโกะจังก้มหัวปะหลกๆกับผมแบบนี้คงจะโมโหแย่เลยนะคร้าบบบ!!!! ในเมื่อริโกะจังขอร้องขนาดนี้ แมชชีนกันซานาดะ จะทำเมินเฉยไปได้อย่างไรกั๊นนนน!!!! (/ไฟลุกโชติช่วงชัชวาล) ในเมื่อขอให้ไม่พากย์ ผมก็จะไม่พากย์ตามสัญญาครับริโกะจัง!!! เพื่อริโกะจังผมทำด้ายยยย!!!!!!!!!!! (/หัวหมุนติ้วๆ)

(ดีซี : จะรอดไหมวะเนี่ย...)

 

หลังจากนั้นก็เข้าห้องเรียนครับ! ตอนนี้เราก็เข้าช่วงโฮมรูมแล้วล่ะครับ! คุณครูก็โฮมรูมตามปกติล่ะครับ ที่ไม่ปกติเท่าไรก็คงจะเป็นการที่มีผู้ปกครองยืนอยู่รอบห้อง! ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย!!! โฮ้ววววว....สายตาของเหล่าผู้ปกครองจ้องมองอ.ประจำชั้นเขม็งราวสปอร์ทไลท์ก็ไม่ปาน แบบนี้มันสงครามจิตวิทยาคร้าบท่านผู้โช้มมม!!! สุดท้ายแล้วคุณครูประจำชั้นจะพลาดท่าเสียทีกับแรงกดดัน หรือจะทำหน้าที่ต่อไปได้โดยสะดวกสวัสดีกันแน่!!!! ก็ต้องติดตามต่อไปนะคร้าบท่านผู้โช้มมมม!!!!!! (/คว้าไมค์ตะโกนลั่นนนน...)

(/คนทั้งห้องหันมามอง เริ่มซุบซิบ...พ่อใครว้า...ญาติใครว้า....)

(/ริโกะจังนั่งตัวแข็งทื่อ...)

อุ้บ! ผมเผลอตัวไปหน่อย ....อ่า...ไม่ได้ๆ ตอนนี้ผมให้สัญญาไว้กับริโกะจังแล้วนี่นะคร้าบบ!!! ยังไงก็ต้องเงียบไว้ก่อนสินะครับ!!! (/รูดซิบปิดปากเงียบกริ้บ...)

 

อ่า....เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ก็เหมือนกับโรงเรียนทั่วๆไปนั่นล่ะคร้าบ ถัดจากชั่วโมงแรกที่เป็นภาษาญี่ปุ่นก็เป็นคณิตศาสตร์.....เอ....คณิตศาสตร์นี่ วันก่อนเห็นริโกะจังเขาบ่นๆเรื่องการบ้านนะครับเนี่ย

 

"เอ้า คุมาบุคุโร่ ลุกขึ้นตอบข้อนี้หน่อยซิ"

"เอ๋~~~!!!"

 

แบบนี้เขาเรียกว่าหวยออกสินะครับเนี่ย! ริโกะจังเหงื่อตกใหญ่ ทำหน้าเลิ่กลั่กไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี.....อ่า~~!!! หันมาทางนี้สิคร้าบบบ เดี๋ยวผมจะบอกคำตอบให้~~~!!! ริโกะจัง ทำไมไม่มองมาทางนี้ล่ะคร้าบบ!!!!

"คุมาบุคุโร่ ทำไมไม่ตอบล่ะ หือ...?"

แหม ก็ริโกะจังเขาทำงานซะดึกดื่นป่านนี้คงยังสะลึมสะลืออยู่เลยล่ะมั้งคร้าบบบ!!!! แต่ดูท่าทางริโกะจังจะลำบากซะแล้วล่ะ  อ๊ะ หันมาแล้ว!!! หันมาแล้วล่ะคร้าบบบ!!!! ผมก็เลยรีบทำปากใบ้ไป คำตอบคือสองครับริโกะจัง สองงงง....

 

...

 

"อะ....เอ่อ.....สอง...มั้งคะ..."

"ถูกต้อง...นั่งลงได้"

 

โอ้วววว!!!! ถูกด้วยล่ะคร้าบบบบ!!!!! รอดมาแล้วสินะครับริโกะจัง!!! แบบนี้ต้อง.....(/ทำท่าจะคว้าไมค์ออกมา)

...

.......อ๊ะเดี๋ยวสิ.....ผมสัญญากับริโกะจังไว้นี่นาว่าจะไม่ทำเสียงดังวันนี้......อ่า........(/หน้าเจื่อน...เก็บไมค์กลับ)

 

จากนั้นอีกสองชั่วโมงก็.....ก็ต้องสงบปากสงบคำไว้ล่ะครับ ไม่อย่างนั้นริโกะจังคงจะโกรธผมแย่....แหม่.....แต่ก็อึดอัดอยู่นะครับเนี่ย.....บางครั้งก็ตั้งท่าจะพากย์เก้อไปเหมือนกัน อะแฮ่มๆ.........แต่แค่นี้ไม่ยี่หร่ะหรอกคร้าบ!! ผมน่ะทำได้ทุกอย่างเพื่อท่านผู้ชมอยู่แล้ว!!!.....อืม.....(/พยายามสงบปากสงบคำสุดขีด)

 

พอถึงเวลาอาหารกลางวันก็ทานข้าวกล่องกันครับ อ่า!!! ริโกะจังตอนนี้ต้องกินเนื้อไว้นะคร้าบบ!!! จะได้สูงๆยังไงล่ะ!!! นี่ครับ เอาของผมไปก่อนก็ได้!!!! (/คีบไปใส่)

"เอ่อ...ขอบคุณค่ะ...แล้วก็ตอนชั่วโมงเลขด้วย ขอบคุณนะค้า..."

ไม่ต้องขอบคุณกันหรอกครับริโกะจัง! ยังไงผมก็ต้องช่วยอยู่แล้วล่ะครับ เพราะผมคือแมชชีนกัน ซานาดะ นี่นา!!! (/ระรื่น)

"คุณซานาดะ....ไม่ได้พากย์นี่อึดอัดรึเปล่าคะ?"

จู่ๆริโกะจังก็ถามขึ้นมา....แหม...ก็นิดหน่อยเป็นธรรมดาล่ะครับริโกะจัง!!!

"ถ้าเกิดว่าลำบากจะกลับก่อนก็ได้นะคะคุณซานาดะ ยังไงปีนี้ก็เหมือนปีที่แล้วอยู่แล้ว เดี๋ยวบอกคุณพ่อว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ได้ คุณพ่อคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้งคะ"

อ่า....ริโกะจังเกรงใจผมขนาดนั้นเลยหรอครับ!!! ผมบอกแล้วว่าไม่ต้องเกรงอกเกรงใจกัน! เราน่ะคนกันเองนะคร้าบบบ!!! แค่อยู่เงียบๆน่ะไม่ยากนักหรอกคร้าบริโกะจัง!!! (/ยิ้มแฉ่ง) ไหนๆก็มาแล้วผมว่าน่าจะอยู่ให้ถึงที่สุดไปเลยนะคร้าบบบ!!!!

จากนั้นริโกะจังก็ไม่ได้ถามอะไรผมอีก ก้มหน้าก้มตากินเอาๆ......คงจะเหนื่อยสินะครับ!! เอาล่ะครับในเมื่อเป็นแบบนั้นผมก็จะไม่กวนริโกะจังก็แล้วกัน!!! ก็ริโกะจังอุตส่าห์ของร้องแล้วนี่น่ะครับ!!! ชีวิตเขาก็คงอยากเป็นส่วนตัวบ้างละนะครับ ก็ริโกะจังน่ะเป็นเด็กมัธยมปลายเองนะคร้าบ! บางทีผมอาจจะทำให้เธอรำคาญก็เป็นได้....

อืม.......

 

แต่ก็นั่นล่ะครับ!!! คิดมากไปจะทำลายสุขภาพจิตเปล่าๆ.....เอาเป็นว่าเรามาต่อกันกับครึ่งบ่ายของโรงเรียนดีกว่านะคร้าบท่านผู้โช้มมม!!

เอาล่ะครับ ถัดจากนั้นก็มีเรียนอีกสี่คาบครับ เป็นวิทย์ ภาษาอังกฤษ ประวัติศาสตร์ แล้วก็ พละ....

ตอนวิชาภาษาอังกฤษผมเกือบจะหลุดลืมตัวไปอีกครั้งแล้วล่ะครับ อ่า แย่จริงๆ....โชคดีนะครับเนี่ยที่ยั้งไว้ทัน!!! ไม่งั้นก็จะผิดสัญญาล่ะสิครับ!!!

คาบบ่ายนี่ริโกะจังเหลือบๆมาทางนี้บ่อยนะครับเนี่ย ไม่ได้นะครับริโกะจัง!! ต้องตั้งใจเรียนสิครับ!!!

 

พอมาถึงชั่วโมงสุดท้าย ก็พละล่ะครับ วันนี้จะมีวิ่งจับเวลาวัดสมรรถภาพ หนึ่งรอบสนามน่ะครับ วิ่งพร้อมกันสี่คน ผู้ปกครองก็ยืนเชียร์กันใหญ่เลย!! คึกคักกันดีจริงๆนะคร้าบ!!!! แต่ก็นั่นแหละครับ ผมต้องทำตามคำพูด ก็เลยไม่ได้พูดอะไรน่ะครับ

โอ้ววววว ถึงตาริโกะจังวิ่งแล้วล่ะคร้าบบบ!!!......อ่า ถึงอยากพากย์อยากเชียร์ใจจะขาดแต่ก็ต้องยั้งไว้ล่ะคร้าบ!!

"คุณซานาดะ ไม่เป็นไรแน่นะคะ...?"

ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่ครับริโกะจัง! พยายามเข้านะครับ ไฟต์โตะ!!! (/ชูหมัด)

 

ริโกะจังมองผมแปลกๆอีกแล้ว เอ....หรือว่าผมพูดเสียงดังไปอีกงั้นเหรอครับ!!?!?!?

ตอนนี้ริโกะจังไปที่จุดออกสตาร์ทแล้ว ......อ่า....ทนไว้....ทนไว้.....

เสียงเป่านกหวีดปรี๊ดดังลั่น แล้วทั้นสี่คนก็ออกสตาร์ทครับ อ่า....ผมล่ะรู้สึกคันปากอยากพากย์ขึ้นมาจริงๆ แต่ว่าผมสัญญากับริโกะจังไว้แล้ว!! ผู้ปกครองคนอื่นตะโกนเชียร์ลั่นสนาม! ผมก็อยากเชียร์เหมือนกันนะครับ! แต่ถ้าแบบนั้นริโกะจังต้องอารมณ์เสียแน่ๆเลย..........

 

อ๊ะนั่น....ริโกะจังกำลังจะถูกแซงแล้ว แย่แล้ว!! ริโกะจัง สู้เขาเข้าสิครับ!!! ริโกะจัง!!! จะแพ้ไม่ได้นะคร้าบ!!!!

 

(/คว้าไมค์)

 

สู้เขานะคร้าบริโกะจังงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(ตะโกนสุดคอ)

 

อ๊ะนั่น ริโกะจังเริ่มแซงขึ้นมาแล้วล่ะคร้าบ!!! สมเป็นริโกะจังจริงจริ้งงงง!!!! เข้าโค้งสุดท้ายแล้วล่ะครับ อ๊ะ แซงขึ้นมาแล้ว!!!! ริโกะจังสู้เค้า!!!!!!! นั่นล่ะคร้าบ วิ่งให้สุดแข้งไปเล้ยยยย!!!!!! เก่งมากเลยครับริโกะจัง!!! กำลังแซงแล้ว!!!! เข้าที่หนึ่งแล้ว และ เข้าเส้นชัยไปแล้วคร้าบบบบบบ!!!!!!!!

ริโกะจัง สุดยอดเลย!!!! ได้ที่หนึ่งในกลุ่มแล้วนะคร้าบบบบบบบ!!!!!!!!!!!!!!!! (/ตะโกนดังลั่น...)

 

....อ๊ะ......

แย่ล่ะสิ ผมเผลอตะโกนพากย์ไปแล้ว สุดเสียงอีกตะหาก!! แบบนี้ริโกะจัง ต้องต่อว่าผมแน่ๆเลย!!! .....อ่า......(/หน้าเจื่อน)

 

ริโกะจังวิ่งเหยาะๆมาทางผม ยังหอบอยู่เลยล่ะครับ .....อ่า ขอโทษนะครับริโกะจัง ผมเผลอพากย์ไปอีกแล้วล่ะครับ! ผมนี่ทำหน้าที่ผู้ปกครองได้ไม่ดีเลยจริงๆ....

ริโกะจังส่ายหน้าดิ้กๆ.......เอ๋?....หมายความว่ายังไงเหรอครับริโกะจัง!?

"ริโกะสิคะต้องขอโทษคุณซานาดะ(/ยิ้มแห้งๆ)....ที่ริโกะบอกให้คุณซานาดะเงียบเนี่ย....ขอโทษจริงๆนะคะ..."

อ้าว!!! แล้วนี่ริโกะจังจะขอโทษผมกันทำไมล่ะครับเนี่ย!!!

"พากย์ตอนชั่วโมงพละน่ะไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณซานาดะ นี่ถ้าไม่ใช่เสียงเชียร์ริโกะคงเข้าที่สี่ไปแล้วล่ะมั้งคะ ....แล้วอีกอย่าง....

 

....คุณซานาดะที่ไม่พากย์น่ะ ไม่ใช่คุณซานาดะหรอกค่ะ...."

 

 

อ่า.....

 

ริโกะจังเนี่ย...เป็นคนดีจริงๆเลยนะครับ!!!!!!!

 

เอาล่ะครับ!!! เข้าใจแล้ว!!!! เป็นตัวของตัวเองสินะครับ!!!!!! ในเมื่อริโกะจังไม่ถืออะไรแล้ว ผมก็จะไม่เกรงใจล่ะนะคร้าบบบ!!!! โอ้ววววว!!!!!!....เพราะฉะนั้นเราก็มาพากย์นักเรียนที่กำลังทดสอบสมรรถภาพกันต่อเถอะนะคร้าบบบบ ท่านผู้โช้มมมมม!!!!!!!!(/หัวหมุนติ้วๆ) การต่อสู้ขับเขี้ยวอันดุเดือดของเพื่อนร่วมห้อง กำลังจะปะทุขึ้นแล้ววววว!!!!!!!!!!!!!

ริโกะจังหลังจากนั้นก็ดูร่าเริงขึ้นด้วยล่ะครับ!!!.....อ่า......นี่สินะครับ ที่เขาว่า " กีฬาๆเป็นยาวิเศษ~~"

 

สรุปว่าวันนี้ก็จบลงด้วยดีล่ะครับ ขากลับผมก็แวะซื้อขนมให้ริโกะจังหน่อย ริโกะจังปฏิเสธใหญ่ แต่ไม่ได้หรอกนะคร้าบ!!! อันนี้น่ะต้องรับไว้นะครับ!!! ก็วันนี้ผมทำริโกะจังลำบากไว้หลายเรื่อง แล้วอีกอย่างคราวที่แล้วริโกะจังเลี้ยงขนมผมเยอะเลยนี่นา ไม่รับไว้ผมจะถือว่าไม่ให้เกียรติ์กันนะครับริโกะจัง!!!! (/ยื้มแฉ่ง)

จากนั้นผมก็ไปส่งริโกะจังที่บ้านน่ะครับ!!! แหม ช่างเป็นวันที่เหน็ดเหนื่อยจริงๆ แต่ก็น่าจดจำนะครับ!!! การเป็นผู้ปกครองแล้วมันรู้สึกอย่างนี้เองสินะครับ!!! อ่า.....คุณคุมาบุคุโร่นี่โชคดีจริงๆนะครับที่มีลูกสาวดีๆอย่างริโกะจัง!!!!!!

 

แบบนี้สินะครับ ที่เขาเรียกว่าครอบครัว!!!!!!

 

พยายามเข้ากับการเรียนและการงานนะครับริโกะจัง ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรก็ปรึกษาผมได้นะคร้าบ!!!

 

ยังไงวันนี้ก็คงจะต้องบออกลาท่านผู้ชมไปก่อนล่ะครับ!!! อย่าลืมดูแลสุขภาพกาย สุขภาพใจ สุขภาพจิต กันด้วยนะคร้าบบบบบ!!!!!!!!!!

 

ปล. อ้อ....มีจดหมายจากแฟนๆส่งมาด้วยล่ะครับ!!!!!

อ่า ซาบซึ้งจริงๆเลยที่รู้ว่ามีคนชื่นชมผมอยู่ แบบนี้ผมก็จะพยายามให้มากขึ้นเพื่อท่านผู้ชมทุกๆท่านเลยนะคร้าบบบบบ!!!!!!!!!!

ส่วนเรื่องแต่งงาน....ฮะๆๆ!!! เข้าใจล้อเล่นนะครับคุณW. ผมคงแต่งงานกับคุณไม่ได้หรอกครับ!!! ไม่งั้นแล้วใครจะดูแลริโกะจังแทนคุณคุมาบุคุโร่ล่ะครับ!!?

 

**********************

 

ไม่ได้อัพซานาดะซะนาน

กลิ่นอายหายไปพอสมควร

อ่า.....นายดูซึมๆไปนะซานาดะ

สงสัยเพราะว่าฝนแน่ๆเลย....

 

ว้า....

 

ปล. ริโกะจัง....ไม่ได้โครด้วยเลย ขอโทษนะตัว...

ปล.2 โอย....เมื่อยมือ...

ปล.3 นี่ตูคิดไปเอง หรือว่าดิสเพลย์ซานาดะมันมีเยอะกว่าชาวบ้านเขาจริงๆกันแน่ฟ่ะ...

 

edit @ 11 Jul 2008 21:05:28 by ES21Diary