Seibu-Wild-Gunmans

KID 014: ฮ่ะๆ................

posted on 16 Dec 2009 16:52 by es21dairy in Seibu-Wild-Gunmans

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
KID 014 
11 NOV 09 
(อัพย้อนวันเกิด) 
 
 
 



"เฮ้ออ...." ฉันถอนหายใจอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อรถบัสแล่นผ่านป้ายๆหนึ่งไปอย่างรวดเร็ว... แค่ฉันคาดว่าทุกคนคงจะเห็นมันได้อย่างเต็มตา...
 
 
 
 
 


เรื่องมันมีอยู่ว่า...
 


"คิดคุง! วันเกิดนายปีนี้ฉันจะจัดให้แจ่มๆเลยนะ!" โค้ชมองฉันด้วยสีหน้าจริงจังกว่าทุกที... ซึ่งเป็นสัญญาณไม่ดีเท่าไหร่เลยสำหรับฉัน
 

"เอ่อ... โค้ชครับ... จัดธรรมดาๆก็ได้ครับ ไม่ต้องยุ่งยากให้มากเรื่องหรอกครับ..." รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้นแหละนะ... 


"!! ธรรมดางั้นเรอะ!? วันเกิดนายทั้งทีนะ!"  ว่าแล้วโค้ชก็ยิงปืนสักสองสามเปรี้ยง... คงต้องซ่อมเพดานห้องแต่งตัวกันอีกแล้วสินะ... ฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากอ้ำอึ้ง ตอบอืมๆกับโค้ชไป ทุกคนที่อยู่ในห้องก็เริ่มเดากันไม่หยุด ว่าโค้ชจะพาไปไหนอีกล่ะทีนี้ ฉันแอบได้ยินใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า อาจจะพาไปเที่ยวแล้วให้ซ้อมหนักกว่าเดิมก็ได้นะ... พาลนึกถึงการซ้อมของโค้ช... อืม.. แค่หนีวัวกระทิงยังไม่พอหรอครับ.... ไอ่หยา... นึกไปเรื่อยๆเริ่มไม่อยากจะนึกแล้วแฮะ...
 
 
 
 
 

ทำไมรู้สึกใจไม่ดีเลยแฮะ... ฮ่ะๆ (/เหงื่อตก)




 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



'สถานที่โดดบันจี้จัมพ์'
'เสียวสุด จนคุณลืมหายใจ'




"................" ฉันว่าหลายๆคนที่เห็นป้ายนี้ คงจะลืมหายใจไปชั่วขณะแน่ๆ... ฉันหันไปมองโค้ชด้วยสีหน้าซีดสุดๆ... ไม่ได้กลัวอะไรนะ.. แต่เลือกได้ ฉันเลือกที่จะไม่โดดว่ะ....

"สนุกกันล่ะงานนี้!" โค้ชพูดออกมาอย่างสนุกสนาน ฉันเหมือนจะเห็นโค้ชยิ้มมุมปากด้วย นั่นมันอะไรกัน ... โค้ชสนุกคนเดียวน่ะสิครับ! 

 
 
 
ไอหยา... ทำไมซวยอย่างนี้แฮะ ฉันเริ่มรู้สึกว่าพลาดสุดๆที่ก้าวขึ้นรถบัสมาตอนที่อยู่ๆโค้ชก็โผล่มารับ 
 
 
 
 

เท็ตสึม่า... เหมือนจะรู้สึกอะไรเลย คนอื่นๆ ก็แลจะเฮฮากันซะงั้น... อุชิจิม่าเริ่มจะท้าแข่งอะไรสักอย่างริคุ โค้ชเองก็เฮฮาเปรี้ยงปร้างปลุกกระแสความมันส์ในรถบัสขึ้นมา ซวยแน่ๆ... ต้องมีเรื่องซวยๆแน่ๆ....
 
 
 
 
 
 
 
---------------------------------
 

เมื่อรถบัสจอด ทุกคนทยอยลงกันไป... ไอ่ฉันก็กะนั่งเนียนอยู่ในรถ ถ้าเท็ตสึม่าไม่มาลากฉันลงไปก่อนน่ะนะ... พนักงานที่มาต้อนรับก็หน้าตาพาเสียวสุดๆ จนคุณลืมหายใจ... ถ้าโค้ชสั่งคำเดียว คนๆนี้คงจับฉันมัดแล้วโยนลงมาจากสะพานสูงนั้นได้ไม่ยาก...

 
 
 

ฉันเงยหน้ามองสะพานที่ตั้งอยู่...โคตรสูง.. ในความคิดฉัน
ไม่ดี...ไม่ดีแน่ๆ.... สูงอย่างนี้... 

 
 
 


"เอ่อ ... โค้ชครับ ระ..เรามาที่ทำไมกันหรอครับ? ฮ่ะๆๆ (/เหงื่อตก)" ฉันถามไปอย่างนั้น เผื่อว่าเราอาจจะแค่มาชมนกชมไม้กัน 




โค้ชหันมามอง และยิ้ม



"ของขวัญวันเกิดนายไงล่ะ! คิด!!" โค้ชพูดพร้อมผายมือไปที่สะพานโคตรสูงนั่น บวกกับยิงปืนอีกสองสามนัด ทำเอานักท่องเที่ยวแถวนั้นตกใจวิ่งหนีกันเป็นแถบ



ฉันรู้สึกเหมือนในหัวมันร้องว่า 'ม่ายยยยย' ออกมาแล้ววิ่งตามนักท่องเที่ยวพวกนั้นไป แต่ก็ไม่ได้ทำ.... ฉันก็แค่ยืนจับหมวกลงมาปิดหน้าเหงื่อตกแล้วพึมพำๆ

 
 
 

ก่อนที่ผมจะพูดปฏิเสธว่าไม่อยากโดด โค้ชก็สั่งให้เท็ตสึม่าแบกฉันตามขึ้นไป เฮ้ยย! ไม่ปายย เท็ตเอ๊ยย! ทำไมทีอย่างนี้ไม่ฟังกันละเว่ยย! คนอื่นๆก็เฮโลกันตามขึ้นไปเป็นหมู่คณะใหญ่ๆ นำขบวนด้วยโค้ชและพนักงานคนนั้น....





--------------------------
 
 

"มานี่สิครับ เดี๋ยวผมคิดอุปกรณ์เซฟตี้ให้" พนักงาน ณ จุดโดดพูดพร้อมยิ้มให้ ฉันที่โดดโค้ชดันหลังให้เข้าไปใกล้ก็ได้แต่มองหน้าพนักงาน มองลงไปที่แม่น้ำ มองอุปกรณ์เซฟตี้...สลับกันไปมา 



 
หน้าพนักงาน... แม่น้ำ... เชือก... 




 
หน้าพนักงาน..

 
 
 
แม่น้ำ...

 
 
 
เชือก...


....

 
 
 
แม่น้ำอีกที...




รู้สึกผมจะหยุดหายใจไปจริงๆ... นี่มันสูงเกินไปว่ะ... ถ้าให้เริ่มจาก 50-60 เมตร จะไม่ว่ากันเล้ย... เสียงของทุกคนที่เชียร์ให้โดดก็เชียร์กันจัง... อุชิจิม่าตะโกนโหวกเหวกว่าจะได้หายป๊อด! ริคุก็ประมาณคิดซังโดดได้ ผมโดดด้วยเลยเอ้า! บางคนก็เริ่มพนันว่าฉันจะโดดหรือไม่โดด... นี่มันอะไรกันโว้ย... ฉันจับหมวกแน่นอย่างไม่รู้จะเอายังไงดี



 "ชิเอ็น ฉันโดดแทนเอง... "



ขณะที่ฉันกำลังสับสนว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี เจ้าเท็ตสึม่าก็เดินเอามาจับไหล่แล้วพูด แล้วก็ก้มลงให้พนักงานจัดแจงติดอุปกรณ์เซฟตี้ทันที


"อา.. เอ่อ... ไม่เป็นไรหรอกเท็ตสึม่า เดี๋ยวฉันโดดก็ได้" ฉันเริ่มคิดว่าถ้าตัวเองกลัว เท็ตสึม่าก็คงต้องกลัวบ้างแหละ... จะให้โดดแทนได้ยังไงล่ะ...



 
ฮ่ะๆ.......



 
 
ขณะที่ฉันกำลังเอื่อมมือไปจะจับไหล่เจ้าเท็ตสึม่าเพื่อบอกให้เปลี่ยนตัวกัน ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หลังอย่างแรง ทำเอาฉันเซ..


 
 
หน้า...


 
 
 
 
คะมำ...


 
 
 
 
ตก...





จากสะพาน...




ถ้าช๊อตนี้ทำเป็นภาพสโลโมชั่นได้ คงตัดไปที่หน้าช๊อคของทุกคน หน้าตารื่นเริงของโค้ชที่นึกว่าฉันมีอุปกรณ์เซฟตี้อยู่ที่ขาแล้ว กับหน้าเท็ตสึม่าที่ซีดเผือก.... กับ... ฉันที่...ค่อยๆตกลงไป...




หัวใจหยุดเต้น...




 
 
 
 
 
 
 
ลืมหายใจ....




 
 
 
 
......





 
 
 
"เหวออออออออออออออออออออออออออออออออออออ!!!!"






ฉันร้องเสียงหลงเมื่อทุกอย่างไม่ได้สโลโมชั่นแต่อย่างใด ภาพล้อมๆตัวพุ่งผ่านตัวขึ้นข้างบนอย่างรวดเร็ว ซึ่งจริงๆแล้วมันคือตัวฉันที่พุ่งลงล่าง แม่น้ำใกล้เข้ามาทุกทีๆ และเร็วมาก ตอนนั้นในหัวคิดแค่ว่า ตายแน่ๆ ว่าแล้วก็หลับตาปี๋หลับกรรมทันที





อ่ะ!!??





ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาโอบกอดฉันไว้แน่น ฉันลืมตามอง...


"เท็ตสึ..!? เหวอออออออ!!!"


ก่อนที่ฉันจะเรียกเจ้าเท็ตได้จบชื่อ เชือกก็กระตุกดึงเอาเราสองคนเด้งผึงขึ้นอย่างแรง! เท็ตสึม่าก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก เพราะกลัวฉันจะปลิวหายไป เจ็บเหมือนกันแฮะ 


 
 ระหว่างที่เชือกยังไม่หมดแรง ดีดเราขึ้นลงเหมือนกับมันสนุกสนานกับการแกล้งคน ฉันก็เห็นกล่องอะไรไม่รู้สีแดงๆลอยอยู่กลางอากาศในช่วงวินาทีหนึ่ง ฉันรีบคว้ามันมากอดก่อนที่จะลอยหายไป ... แอบคิดว่า ไปเป็นรีซีเวอร์ก็ได้นะเนี่ยเรา...






 
 
 
เมื่อสถานการณ์สงบ... ฉันยังไม่ตาย กลับขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย... แต่ก็ยังตกใจไม่หาย... หัวใจยังเต้นรัวเร็ว 




อา... ประสบการณ์เฉียดตาย...




 
หลายๆคนที่เห็นว่าฉันปลอดภัยแล้วก็เริ่มที่จะไปเล่นบ้าง ... และไม่ลืมที่จะตรวจอุปกรณ์เซฟตี้อย่างดีก่อนจะไปยืนใกล้ๆจุดโดด




หมวกปลิวหายไปเลยแฮะ.... ฉันคิดพร้อมกับมองลงไปข้างล่าง... เฮ้อ... หัวใจยังเต้นรัวอยู่เลย...




ฉันมองเท็ตสึม่าที่นั่งอยู่ข้างๆ พยายามหาอะไรบ้างอย่างทั่วตัว อ่อ... ฉันนึกถึงกล่องที่คว้าไว้ได้ขึ้นมา เลยหยิบมันขึ้นมายื่นให้เท็ตสึม่าไป


 
 
เจ้าเท็ตรับไปจัดรูปทรง(?)ของกล่องนิดหน่อย... ก่อนจะยื่นมันกลับมาให้ฉัน



"สุขสันต์วันเกิดนะ ชิเอ็น...."




ฮ่ะๆ ผมยิ้มและรับกล่องนั่นมา


 
 
"ขอบใจนะ เท็ตสึม่า..."




ยิ่งกว่านั้น... นายยังช่วยชีวิตฉันไว้ด้วยนะ...





ขอบคุณมากๆเลยนะ...




วันเกิดปีนี้....
ซวยสุดๆก็ดีสุดๆหล่ะนะ...
อืม... สมดุลดีเหมือนกัน....








 
 
 
 
 
 
--------------------------------------------------------------------
 
หนาว: ว๊ากกกก!!! oTL!!! เลทไปเกือบสองเดือน!! ไอ่หนาวขอโทษษษ oTL!!!
โฮววววว /กอดคิดซังกะเท็ตและเจ๊แนนน!! 
 
โฮววววว oTL!!!
 
 
เพิ่งรู้ว่าไม่ได้อัพคิดซังไปเป็นปีเลย โอยย เศร้า ; [] ;
เล่มจบอายชีลด์ออกรึยังแว๊ oTL... ไม่กล้าเข้าร้านการ์ตูนเลย อึกอึก...