//update!!//กฏข้อบังคับ 
Tetsuma Joe 001 : วันที่พักซ้อม
posted on 27 Sep 2009 08:56 by es21dairy in Seibu-Wild-Gunmans
Tetsuma Joe
27 september 2009
......................................................................
..............ชิเอ็นบอกให้มาเขียนไดอารี่.................
......................................................................
...........................กะฮึ่ด!!..................................
นานมากแล้วที่ชั้นไม่ได้มาเขียนไดอารี่
เพราะพวกเราทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการซ้อมเตรียมตัวให้เดวิลแบทส์เพื่อการแข่งขันคริสต์มาสโบลว์
ชั้นเองก็ถูกเรียกตัวไปช่วยซ้อมให้ยูคิมิตสึ
การซ้อมเป็นไปอย่างเข้มข้นตลอดทุกวัน
เมื่อวานนี้สถิติของทุกคนตกลง ปิศาจหัวหน้าเดวิลแบทส์จึงให้ทุกคนพักซ้อมเป็นเวลาหนึ่งวัน
เมื่อเช้านี้ชั้นตื่นขึ้นมาวิ่งตามปกติ หลังจากวิ่งได้ระยะทางตามที่โค้ชสั่งแล้ว
...ชั้นก็ไม่มีอะไรทำ...
ชั้นไม่รู้จะทำอะไร ในเมื่อไม่มีใครสั่งให้ทำอะไร ชั้นจึงวิ่งต่อ
ชั้นวิ่งไปเรื่อยๆ เริ่มหิวขึ้นมา แต่ไม่มีใครสั่งให้กิน ชั้นจึงวิ่งต่อ
แล้วชั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าชิเอ็นเคยสั่งว่า
"ถ้าหิวเมื่อไหร่ก็หาอะไรทานทันทีนะ เทตสึม่า"
ชั้นจึงวิ่งไปร้านอาหารแล้วนั่งทานจนอิ่ม
ออกจากร้านชั้นก็วิ่งต่อ เริ่มเหนื่อย แต่ไม่มีใครสั่งให้หยุด...
เดี๋ยวสิ...ไม่มีใครสั่งให้วิ่งนี่นา...
ชั้นคิดได้อย่างนั้นจึงหยุดวิ่ง
แล้วก็ได้รู้ว่าชั้นกำลังยืนอยู่บนถนนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ชั้นเดินตามป้ายบอกทางต่างๆที่สั่งให้ชั้นเดินไปทางนั้นทางนี้
กระทั่งเริ่มเย็น ชั้นก็ได้มาหยุดตรงสนามซ้อมของเดวิลแบทส์...
สนามซ้อมที่ชั้นเคยมาซ้อมทุกวัน วันนี้ดูแปลกตา
ชั้นไม่รู้ว่าเพราะอะไร
อาจจะเป็นเพราะแสงอาทิตย์สีส้มที่ส่องลงมา
หรือจะเป็นเพราะวันนี้ไม่มีใครอยู่ในสนามเลย....
ไม่มีผู้เล่นซักคนซ้อมอยู่บนสนาม
ไม่มีแม้แต่ผู้จัดการทีมที่จะมาเก็บเสื้อผ้าที่ใช้แล้ว
ไม่มีใครเลย...
ชั้นนั่งลงตรงม้านั่งข้างสนาม
ได้ยินเสียงนกร้องแล้วชั้นรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด
ความรู้สึกที่ชั้นไม่เคยรู้สึกมาก่อน...
มันคล้ายๆกับความรู้สึกตอนที่รู้ว่าชั้นและชิเอ็นจะไม่ได้ไปคริสต์มาสโบลว์ แต่ก็ต่างกัน
ผืนหญ้าในสนาม มันเขียวขนาดนี้เลยเหรอ
เสาประตูข้างสนาม มันสูงใหญ่ขนาดนี้เลยนะ....
ชั้นเพิ่งเคยสังเกต
เมื่อไม่มีใครอยู่ในสนามแล้ว ชั้นเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อเทียบกับสนามอเมริกันฟุตบอลที่กว้างใหญ่
...ชั้นตัวเล็กแค่นี้เลยเหรอ...
ในใจของชั้นมีอะไรบางอย่างติดอยู่ข้างใน
รู้สึกไม่ดีเลย
จู่ๆก็อยากให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ แล้วซ้อมด้วยกันเหมือนเคย...
ทำไมวันนี้ถึงไม่มีใครเลยล่ะ?
ทั้งๆที่เราเคยร่วมซ้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
เคยหัวเราะสนุกกันในสนามอเมริกันฟุตบอลแห่งนี้
วันนี้กลับไม่มีใครเลย...
ชั้นเริ่มสงสัยว่าชั้นมานั่งทำอะไรอยู่ที่นี่
...บางที...ชั้นอาจจะกำลังรอใครซักคนอยู่ก็ได้
แต่ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน ชั้นก็ไม่เห็นใครผ่านมาซักคน...
ชั้นนั่งมองผืนหญ้าค่อยๆกลายเป็นสีส้มท่ามกลางความเงียบเหงา...
จู่ๆก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นด้านหลัง
เมื่อหันกลับไปก็พบเจ้าหัวล้านทีมนาคายืนร้องไห้กระซิกๆอย่างกับญาติเสีย
ชั้นเหงื่อตก อยากจะปลอบแต่ก็ไม่รู้จะปลอบว่าอะไร
เมื่อเจ้าหัวล้านนั่งลงข้างๆชั้น เรา 2 คนจึงนั่งมองสนามด้วยกัน
ชั้นรู้สึกได้ว่าเขาเองก็รู้สึกเหมือนกัน...
มันไม่ใช่วิสัยของชั้นที่จะชวนคุยก่อน เพียงแต่วันนี้...ชั้นก็แค่อยากพูดกับใครซักคนที่รู้สึกเหมือนกัน...
"ไม่เคยคิดเลยนะ ว่าสนามที่เราวิ่งกันอยู่ทุกวัน...จะกว้างใหญ่ขนาดนี้..."
ได้ยินชั้นพูดแบบบนั้น เจ้านั่นก็ร้องไห้หนักขึ้น ชั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
เขาน้ำตาไหลพรากๆ แล้วก็หันมาบ่นกับชั้น
"บ้าจริง! เจ็บชะมัด!"
ชั้นหันไปมองอย่างงงๆ
"บิ๊กอายทิ่มตาน่ะจ้ะ โฮะๆๆๆๆ"
...ชั้นรู้สึกอยากตบคน...
จัดบิ๊กอายซักครู่หนึ่งจนเสร็จ เขาก็ลุกขึ้น
"ชั้นก็เข้าใจนะที่เธอรู้สึกแบบนั้น เทตคุง แต่เธอไม่ได้คิดไปเองคนเดียวหรอกนะ ชั้นเองก็พยายามเต็มที่เพื่อทีมนาคา...และอุนซุยคุง"
เขากล่าวพร้อมกระพือขนตาโชว์บิ๊กอาย...
"เพราะงั้น เทตคุง เธอก็อย่ายอมแพ้นะ เธอน่ะ มีคุณค่าสำหรับใครบางคนนะ แต่เธออาจจะยังไม่รู้ตัวก็ได้"
เขายิ้มให้ชั้น แล้วยืดตัว หันหลังเดินจากไป ชั้นลุกขึ้นพยายามเรียกเขาไว้
"อ...เอ่อ...คุณซำจั๋ง"
อา...ชั้นจำชื่อเขาได้แล้ว
เขาหันมาหาแล้วกระพือขนตาอีกที ชั้นขนลุกจนขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ออก
"อย่าลืมนะ เทตคุง เธอสำคัญสำหรับใครบางคนนะจ๊ะ โฮะๆๆๆๆ"
ว่าแล้วเขาก็เดินจากไป
ชั้นไม่เข้าใจที่เขาพูด แต่ก็นั่งลงเพื่อเฝ้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับตา
สนามที่ว่างเปล่าก็ยังคงว่างเปล่าต่อไป คิดทบทวนถึงเรื่องที่ซำจั๋งพูดทิ้งไว้
กระทั่งท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม นี่ชั้นควรจะกลับบ้านหรือเปล่า หรือควรจะรอใครซักคนอยู่ตรงนี้?
มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง ฝ่ามือหนึ่งแตะที่บ่าชั้น
"แหม่...เทตสึม่า ไม่มีใครบอกหรือว่าวันนี้งดซ้อมน่ะ?"
ชั้นหันกลับไป พบรอยยิ้มแบบป็อดๆกับหมวกคาวบอยใบเดิม
"ปล่อยให้ตามหาทั้งวัน นึกว่าเรื่องซวยๆจะมาเยือนซะแล้ว"
ชั้นนึกถึงคำพูดของซำจั๋ง...จริงสินะ...
ชั้นยิ้มให้ชิเอ็น
ท่าทางชิเอ็นประหลาดใจพอสมควร แต่ก็ยิ้มกลับ
แล้วเราก็เดินกลับบ้านด้วยกัน...
***************************************************************************
เจ๊แนนนี่ : นี่คือความรู้สึกที่เจ๊และเทตคุงอยากบอกทุกๆคนนะ
"ทำไมวันนี้ถึงไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยล่ะ ทั้งที่เราเคยสนุกด้วยกันขนาดนั้น..."
เจ๊เฝ้ารออยู่นะ เทตสึม่าก็ด้วย...
ปล.สีภาพเน่าเพราะ Photoshop พัง ลองใช้ SAI มันก็ยากอิ๊บอ๋าย... -*-
