Eyeshield 21 Diary

 

 

 hosakawa ikkyu 005 : เพราะฝนที่ตก

 

อ่า....(แพง // ไดที่3พึ่งไม่สบาย ไดนี้ไม่สบายอีกและ)

 

ไม่ได้มาอัพนานอย่างกะยักษ์กะมารเลย....

 

ตอนนี้ ชั้นไม่สบายอีกแล้วล่ะ....

 

เพระาฝนที่ตก

 

ตกอ๊าว ตกเอา

 

ตกหนักมากๆ ตกหนักสุดยอด(แพง //เอ่อ...มั่ว)

 

อากาศตอนดึกๆก็เลยหนาวอย่างกะยักษ์กะมาร

 

และในที่สุดชั้นก็ไม่สบายซะแล้วสิ

 

=================

พะแพง // เอิ่ม นี่เราไม่สบายอีกแล้วล่ะ =[]=

พาอิ๊กไม่สบายไปด้วยเลยและกันนะ

Kongou Unsui 001 : ท่าทางแปลก ๆ





นัดชิงชนะเลิศระดับประเทศใกล้เข้ามาแล้ว พวกเดมอนกำลังซ้อมกันเอาเป็นเอาตาย นั่นก็ช่วยไม่ได้...เพราะว่าเทย์โคคุน่ะแข็งแกร่งจริง ๆ พวกเราเองถ้าช่วยได้ก็จะช่วยเต็มที่อยู่แล้ว ต่อให้ไม่มีเรื่องสัญญาที่ทำไว้กับฮิรุม่าก็เถอะ


ถึงจะไปช่วยคนอื่นซ้อม แต่ฉันก็ต้องรับผิดชอบการซ้อมของตัวเองด้วย เพราะงั้นหลังจากซ้อมให้พวกเดมอนแล้วก็ต้องซ้อมในส่วนของฉันเองให้ได้เท่ากับเวลาปกติด้วย ดังนั้นหลังจากซ้อมร่วมกับทีมเดมอนเสร็จแล้วฉันก็จะกลับมาทำกับข้าวง่าย ๆ ที่บ้าน ก่อนจะออกไปวิ่งต่อในระยะทางที่มากกว่าเดิม ทดแทนการที่ซ้อมร่วมกับทีมนากาได้น้อยลงไงล่ะ


จะว่าไปแล้วช่วงนี้อากอนก็ดูเหมือนจะซ้อมหนักขึ้นเหมือนกัน


จริง ๆ หลังจากแพ้ให้เดมอนหมอนั่นก็หันมาตั้งใจซ้อมอยู่แล้ว แต่ช่วงอาทิตย์นี้ดูเหมือนจะหนักขึ้นอีก แล้วก็พูดน้อยลง ฉันลองถามดูแล้วว่าไม่สบายหรือเปล่า มีอะไรหรือเปล่า แต่หมอนั่นก็บ่ายเบี่ยง ถามคำตอบคำ อย่างกับหงุดหงิดอะไรสักอย่าง ช่วงกลางคืนก็ยังออกไปวิ่งเหมือนกับฉันทั้งที่ปกติไม่เคยจะทำ แถมยังกลับเข้ามาช้ากว่าฉันเสียอีก


การหักโหมขนาดนั้นมันก็ไม่ค่อยดีกับร่างกายเท่าไร แต่พอจะห้ามหมอนั่นก็ไม่ยอมฟังซะด้วย

 

ก็เลยได้แต่เตรียมของกินรอบดึกเผื่อเอาไว้ให้  แต่อย่ากินเสร็จแล้วนอนทันทีก็แล้วกัน

 

 

 
ทำของที่มีประโยชน์เอาไว้ให้ ก็ดีกว่าปล่อยหมอนั่นเดินไปเปิดตู้เย็น เอาโค้กเย็นเจี๊ยบออกมาซดใช่มั้ยล่ะ

 

พอกลับมาแล้วหมอนั่นก็เอาแต่นั่งกินหงุบหงับ ทีเป็นของที่ชอบนี่ไม่มีจะบ่นสักคำเลยนะ...

 

ปัญหาก็คือ อากอนก็ยังเอาโค้กออกมากินกับเทมปุระด้วยอยู่ดี...

 

ดูเหมือนฉันจะแก้ปัญหาผิดจุดไปหน่อยนะ... ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสิ

 

 

 

______________________________________

 

 

 

โด๋ย : ในบรรดาทุกคนที่เขียนมา นอกจากคาเคอิที่เคยเขียนแล้ว อุนซุยนี่ก็ยากสุด ๆ OTZ 

อา จริง ๆ แล้วบทอุนซุยนี่ก็ยังว่างอยู่น่ะนะ ถ้าใครสนใจจะเขียนก็สมัครเข้ามาได้น้อ~ 

 

 

 

 

 

 Hosokawa  ikkyu 001

 19  May  2009

 

 

 

 

             สวัสดีครับ! ( หวายย~ ตื่นเต้นอย่างกับยักษ์กับมารรรร~! ) ผม โฮโซคาว่า อิ๊กคิวเองครับ! ต่อจากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ! *โค้ง*

              นั่นสิจะว่าไป  ช่วงนี้ทีมของผมก็ได้ทำการซ้อมแมนทูแมนให้กับทีมเดมอนอยูด้วยนี่นา!  จริงๆตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่หรอกนะครับว่าทำไมคุณอุนซุยถึงบอกให้ไปช่วยทีมเดมอนซ้อม

           

             แต่อยู่ๆ....

 

 

 

*

*

*

 

 

 

 

เอ๋ !?  อยู่ดีๆในห้องชมรมคุณอุนซุยก็โพล่งขึ้นมาซะเฉยๆเลย สนธิสัญญา!? สนธิสัญญาอะไรเหรอครับคุณอุนซุย!  ไม่เข้าใจอย่างกับยักษ์กับมาร----!

 

แต่ทำไมคุณยามาบุชิถึงทำหน้าตกใจเหมือนเห็นด้วยอย่างนั้นน้า~  ทำไมทุกคนดูเหมือนจะรู้เรื่องกันหมดอย่างงี้ล่ะครับ!  ผมไม่เห็นจะรู้อะไรเลยอ่ะ! ตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันเหรอครับ!! *ชะเง้อชะแง้*

 

 

"เอ๋ ใบอะไรเหรอครับ!!"  ผมล่ะมองไอ้ใบเอกสารนั่นที่คุณอุนซุยยื่นให้ดูตาไม่กระพริบเลยล่ะ

"อา นั่นสินะ....พ...พวกเดมอนก็จะไปแข่งกับทีม...เทย์โคคุนั่นแล้ว....."

    เดมอนอย่างนั้นเหรอ ?

 แต่ถึงยังไงผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดีนั่นแหละ ตกลงว่ามันยังไงกันเหรอครับ! อ๊ะ คุณยามาบุชิขอผมอ่านก่อนสิครับ! โหดร้ายอย่างกับยักษ์กับมารรรร  *พยายามไปขอยามาบุชิดู*

 

 

*

*

*

 

 

 

"นะ...นี่มัน!" หวา พอรู้รายละเอียดก็ทำเอาผมสะดุ้งอย่างกับยักษ์กับมารเลยล่ะครับ! ทำสนธิสัญญากันก่อนแข่งใหญ่หรือ!?  " ไม่ว่าทีมไหนที่พิชิตเขตคันโต ทีมอื่นๆต้องให้ความร่วมมือเพื่อเอาชนะทั่วประเทศ" ....จริงๆผมก็ควรต้องรู้เรื่องด้วยไม่ใช่รึไงครับ!!  ธ่อ-------

 

"ฮิรุม่าเองก็ติดต่อมาแล้วด้วย...."

"หมายความว่าเราต้องไปช่วยทีมเดมอนซ้อมอย่างนั้นหรือครับ!"

"ก็คงจะอย่างนั้นล่ะนะ"

 

ช่วยซ้อมด้วยอย่างนั้นสินะ....

ไอ้เรื่องแบบนั้นน่ะไม่มีปัญหาอยู่แล้วล่ะครับ   เพราะยังไงพวกเราก็หวังที่จะเอาชนะเทย์โคคุมาตลอดนี่! 

"จริงๆก็เพราะว่างจัดล่ะสิแหม่....."

"ก๊องงงงง=[]="

"พูดอะไรอย่างนั้นครับคุณยามาบุชิ!! *ตาโต* ยังไงๆตอนนี้ชินริวจิก็ฝึกอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอครับ! แถมยังยืดเวลาการฝึกมากขึ้นด้วย! ถ้าจะบอกว่าว่าง....น่ะ มันก็....มันก็............"

 

 

orz....

 

ยะ....ยังไงก็ไม่เป็นไรหรอกครับ!!  ถ้าพวกเดมอนทำขายหน้าในศึกเทย์โคคุแล้วคนที่แพ้ในศึกกลางเวหาให้กับมอนตะอย่างผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนน่ะจริงมั้ยล่ะครับ!!  ยังไงคราวนี้ก็ต้องไปติวเข้มให้เจ้าหมอนั่นหน่อยล่ะนะ

 

แต่ว่า คุณอากอนน่ะสิครับ!

 

 

 คะ...คุณอากอน! *มองตามอากอนที่กำลังเดินออกจากห้องชมรมไป*  ว้า~ เสียดายอย่างกับยักษ์กับมาร นึกว่าแมนทูแมนคราวนี้จะได้ลงฟูลเมมเบอร์ให้กับเดมอนซะหน่อย *หงอย*  

 

 

 ว่าแต่มอนตะเองก็คงจะเก่งขึ้นเรื่อยๆเหมือนกันสินะ....*กำมือแน่น*  ศึกเทย์โคคุอย่างนั้นหรือ....ศึกเทย์โคคุ....

 

 

"ไปกันเถอะครับคุณอุนซุย คุณยามาบุชิ!!"

"...../ยิ้ม"

"ฮื่อ!"

 

 

*

*

*

 

ตอนนี้ผมก็กำลังทำการติวเข้มกับมอนตะอยู่แล้วล่ะครับ!  ตอนนี้เพิ่งเริ่มก็จะค่อยๆฝึกไปให้เรียนรู้ด้วยร่างกาย ยังไงหมอนั่นพูดอะไรไปบางทีก็อาจจะงงอย่างกับยักษ์กับมารเปล่าๆ

 

เพราะฉะนั้นนายห้ามเหยาะแหยะระหว่างซ้อมนะเฟ้ย! อุตส่าห์เอาชนะฉันมาได้แล้วทั้งที!

ต่อไปนี้ก็เตรียมใจเอาไว้อย่างกับยักษ์กับมารล่ะ!

 

 

 

                                                                      

 

                                                                                            โฮโซคาว่า   อิ๊กคิว

 

 

 

-------------------

 

 

อิดิท - ก๊ากกก จริงๆแล้วคนที่แคสอิ๊กคิวคือเราเองล่ะ โคเองค่า~ =[]=/

น้องใหม่อะไรกั๊นนน..... ฮึก.... ; _ ;

ปล. ก็แค่หยอกเล่นๆเฉยๆน่ะนะ ต่อไปนี้จะมาแคสอิ๊กคิวแล้วเน่อ

 

 

 

edit @ 24 May 2009 00:41:11 by ES21Diary

 

 

 

 

 

 

Kongou Agon 046 : Santa is coming.

 

 

มีเรื่องให้บ่นอีกแล้ว ส่งท้ายปีเลยไง


อย่างที่ฉันเล่านั่นแหละ เจ้าก้อนอึนึกคึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ลุกขึ้นมาแต่งบ้านซะเข้ากับเทศกาลเชียว ขาดแต่ไม่มีต้นคริสตมาสเท่านั้นแหละ แต่มีไอ้นั่นนะ ต้นมิสเซิลโทลที่ทำเป็นวง ๆ เอาไว้แขวนผนังไง คงจะซื้อมานั่นแหละ


พอถามว่าทำไมไม่มีต้นคริสตมาส เจ้านั่นก็บอกว่ามันแพง เปลืองเงิน เกะกะด้วย บ้านเราก็ไม่ใช่ว่าจะใหญ่อะไรนัก หืม... (/ขมวดคิ้ว) เหตุผลเยอะจริงเลยนะ ไม่ใช่ว่าฉันจะอยากได้อะไรนักหนาหรอก แต่ว่าไหน ๆ แกจะลุกขึ้นมาแต่งบ้านแล้วก็ทำให้มันสมบูรณ์หน่อยสิฟะ ขนาดมิสเซิลโทลยังมีแล้วทำไมถึงไม่มีต้นคริสตมาสกันล่ะ


ตอนแรกก็ว่าจะจัดกันทั้งครอบครัว แต่พ่อกับแม่ดันจะออกไปดูหนังด้วยกันสองคน ทิ้งฉันกับหมอนั่นไว้ที่บ้าน ชิ...แล้วแบบนี้ฉันจะไปไหนได้ล่ะวะบ้าเอ๊ย ก็เพราะงี้แหละฉันก็เลยออกไปเที่ยวแค่ช่วงกลางวัน พอตอนเย็นก็กลับมาบ้าน รู้สึกแปลกชะมัด ไม่ค่อยได้กลับบ้านทั้งที่ฟ้ายังสว่างอยู่อย่างงี้เท่าไรเลยนะ


ฉันหยิบต้นคริสตมาสเล็ก ๆ ที่ซื้อมาออกมาจากถุง จริง ๆ มันก็ไม่ใช่เงินฉันหรอกว่ะ แต่ก็ไม่ได้ซื้อของแพงอะไรมากมาย เพราะถ้าซื้อต้นใหญ่มาอุนซุยก็จะบ่นอีก ฉันก็เอามันมาตั้งบนโต๊ะ แล้วก็เอาพวกของประดับขึ้นมาแต่งให้เรียบร้อย เออใช่ ก่อนหน้านี้ก็มีต้นคริสตมาสส่งมาที่ชมรมด้วย พวกซำจั๋ง อิ๊กคิว ยามาบุชิไปช่วยกันประดับ แต่อย่าให้ฉันพูดเลยว่ามันออกมาเป็นยังไง... (/หน้าทะมึน)


ฉันเอาโน้ตบุ๊คออกมานั่งเล่นดูข่าวไปเรื่อย คิดว่าหมอนั่นคงจะออกไปซื้อของที่จะใช้ทำอาหารเย็น พอไปเปิดตู้เย็นก็มีเค้กกับชูครีมอยู่ด้วย เดี๋ยวเจ้านั่นก็คงจะกลับมา


แต่เป็นไงรู้มั้ย... สองทุ่มเข้าไปแล้วหมอนั่นก็ยังไม่กลับมาเลย


ฉันหงุดหงิดแทบบ้า หรือว่าเจ้านั่นคิดว่าจะไม่มีใครกลับมาบ้านก็เลยออกไปเที่ยว? หรือออกไปซ้อม? หรือว่าไปเจออะไรเข้ากันล่ะ ฉันน่ะ...เอาแต่คิดว่าหมอนั่นต้องอยู่ในบ้านแน่ ๆ อยู่แล้ว...แล้วนี่มันอะไรกันวะ กลายเป็นว่าคนที่ต้องอยู่คนเดียวที่บ้านในวันคริสตมาสคือฉันหรือไง บ้าเอ๊ย!!!


ฉันโทรไปหาอุนซุย แล้วไงล่ะ? ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้านั่นทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน มันเป็นคนย้ำกับฉันเองแท้ ๆ ว่าเวลาออกไปไหนให้พกมือถือไปด้วยจะได้ติดต่อได้ ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองนี่หว่า


แล้วพอโทรไปหาอิ๊กคิว เจ้านั่นก็ท่าทางกำลังวุ่นวาย ฉันก็เลยตัดสายทิ้ง เข้าใจล่ะ... วันคริสตมาสใคร ๆ ก็มีธุระงั้นสิ...


ฉันเลยเดินไปล้างตู้ปลาทองฆ่าเวลา อืม... แล้วทำไมฉันต้องมานั่งล้างตู้ของไอ้ปลาโง่นี่ในวันคริสตมาสด้วยฟะ!!! (/เขวี้ยงฟองน้ำลงพื้น) ฉันจะพูดให้ฟังว่ามันน่าหงุดหงิดขนาดไหน! เข้าใจมั้ย ทั้งที่เจ้านั่นพูดเองว่าอยากจะจัดงานคริสตมาสทั้งที่ปกติไม่เคยจะสนใจเรื่องพรรค์นี้น่ะ! ไอ้ฉันที่ต้องมานั่งรอเป็นชั่วโมง ๆ แถมยังไม่ได้กินข้าวเลยด้วยเนี่ย! หา???? แกคิดจะทำอะไรกันแน่วะ???


แล้วก็สามทุ่มในที่สุด ฉันหมดความอดทนแล้ว ทั้งนั่งเล่นเน็ต ล้างตู้ปลา ให้อาหาร นั่งอ่านนิตยสารซ้ำ ๆ ซาก ๆ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็แล้ว... ถ้าหมอนั่นไม่กลับบ้านทั้งที่ดึกขนาดนี้แปลว่าคงจะออกไปซ้อมวิ่งไม่ก็อะไรสักอย่างแบบไม่รู้เวล่ำเวลาล่ะสิ! เข้าใจแล้ว! ในเมื่อไม่มีใครอยู่บ้านฉันเองก็ไม่อยู่เหมือนกันเฟ้ย!!!


ฉันก็เลยเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้ เพราะอะไร? มันก็ใช่อยู่หรอกที่ฉันไม่ได้นัดกับเจ้านั่นให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่หมอนั่นก็ควรจะอยู่บ้านสิวะ!!! ฉันพุ่งไปที่ประตู พอกันที! ฉันไม่รอแล้ว!!


แต่พอเปิดประตูก็เจอเจ้านั่นยืนเอ๋ออยู่หน้าประตูพอดี เจ้าก้อนอึตกใจแล้วก็ยังถือกุญแจอยู่คามือ บนหัวมีหมวกซานต้าสีแดงอยู่ด้วย


"อ...อา กลับมาแล้วเหรอ" อุนซุยพูดขึ้นมา ฉันเลยโวยไปว่าฉันต่างหากที่ต้องพูดคำนั้นน่ะ! แกน่ะหายหัวไปไหนมาฟะ!


"โทษที มีเรื่องนิดหน่อย" ขนาดโดนฉันโวยไปเจ้านั่นดันหัวเราะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งแก้มทั้งจมูกก็แดงไปหมด จริงสิ...ฉันเพิ่งเห็น พอเงยหน้าดูก็มีปุยสีขาวร่วงลงมาจากฟ้า ข้างนอกหิมะตกตั้งแต่เมื่อไร


White Christmasนี่นา...


"เอ้า! นี่ เมอร์รี่คริสตมาส" เจ้านั่นยื่นกล่องของขวัญมาให้ใบใหญ่ชะมัด... ดูแบบนี้แล้วเจ้าก้อนอึเหมือนซานต้าเลยแฮะ ขาดแต่ไม่มีหนวดเท่านั้นแหละ (แล้วก็ไม่มีผมด้วย หึหึหึ)

 

 

อุนซุยเข้ามาในบ้านแล้วก็เดินไปชงน้ำชาร้อน ๆ ดื่ม จากนั้นก็เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องก็คือ... เจ้าก้อนอึน่ะออกไปซื้อของมาทำอาหารเย็นอย่างที่ฉันคิด แต่พอขากลับเดินผ่านสวนสาธารณะ ก็เจอผู้หญิงท้องคนนึงล้มอยู่ แล้วก็เจ็บท้องจะคลอดอยู่มะรอมมะร่อแล้ว


"จริงเรอะ" ฉันอดถามไม่ได้ นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่จะเจอได้เป็นปกติทั่วไปในชีวิตประจำวันนะเฟ้ย

 

"ฉันก็เลยพาเขาไปส่งโรงพยาบาล แล้วก็โทรตามสามีเขามาน่ะ พอคลอดแล้วเขาก็เลยขอบคุณฉันใหญ่เลย กว่าจะปลีกตัวออกมาได้นี่แทบแย่" เจ้านั่นเล่าต่อ "เด็กคลอดออกมาปลอดภัยดีทั้งสองคนเลย"


"...สองคน" เด็กแฝด?


"อื้อ" เจ้าก้อนอึยิ้ม ท่าทางอิ่มอกอิ่มใจน่าดูนะ มัวแต่ไปยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่ได้ มิน่าถึงได้กลับมาเอาป่านนี้ อยากจะบ่นอยู่เหมือนกัน แต่เจ้านั่นก็คงบอกว่ามันสุดวิสัยอีกใช่มั้ยล่ะ... หนอย...อ้างไปเรื่อยเลยนะแก


"ฉันเพิ่งจะคิดขึ้นมาได้ว่า...คนเราเนี่ย เกิดมาคนเดียว ตายคนเดียว มันน่าเศร้านะ แต่ว่า...คนที่มีฝาแฝดน่ะ มีคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ มาตั้งแต่ตอนที่เกิด เพราะงั้นก็เลยไม่ต้องเหงาใช่มั้ย?"


จะเทศน์อะไรอีกล่ะ... (/ขมวดคิ้วหน้านิ่ง)


จากนั้นหมอนั่นก็เข้าครัวไปทำอาหาร ฉันเลยบอกให้ทำของง่าย ๆ ก็พอเพราะว่าฉันหิวแล้ว เจ้านั่นก็เลยบอกว่าจะทำสลัด (/ทิ่มส้อมลงโต๊ะ) จะหาเรื่องกันหรือไงฟะ! อย่างน้อยก็ทอดอะไรมาสักอย่างเซ่! เพราะว่าโวยออกไปหรอกนะฉันถึงได้กินอย่างอื่นมั่ง ใครจะมานั่งกินสลัดในเวลาที่หิวขนาดนี้กันมั่งล่ะ! มีเซนส์ซะมั่งสิว้อย!


จากนั้นหมอนั่นก็เอาขนมในตู้เย็นออกมากิน ฉันเองก็กินไปนิดหน่อย แล้วก็นั่งดูหนังไปด้วย แล้วเจ้านั่นก็ทักขึ้นมาว่าต้นคริสตมาสน่ารักดี (เพิ่งเห็นหรือไงฟะ) แต่ว่าขาดดาวบนยอดไป เรื่องมากชะมัด... ฉันก็เลยเอากล่องขนมเค้กมานั่งตัดเป็นรูปดาวเพราะว่าตัวกระดาษมันเป็นสีเหลืองพอดี แล้วก็เอาไปติดไว้บนยอด


"...อย่ามักง่ายสิ" เจ้านั่นว่า อะไรนะ? ขนาดแกก็ยังเอากระดาษสีเหลือใช้มาตัดเป็นรูปคนติดผนังเหมือนกันนั่นแหละ


ของขวัญที่เจ้านั่นให้มาเป็นหมอนน่ะ หมอนขนเฟอร์สีแดงแสบตาชะมัด มันบอกว่าฉันเหมาะกับสีฉูดฉาด... ส่วนของที่ฉันให้หมอนั่นก็เป็นรองเท้าน่ะ รองเท้าผ้าใบสำหรับใส่ตอนซ้อมวิ่งซ้อมนอกสนามนี่แหละ เจ้าก้อนอึบอกว่าของเดิมมันก็ไม่ได้เก่ามากเท่าไร นั่นแกเรียกว่าไม่เก่างั้นเหรอ??? เกินหกเดือนก็ทิ้ง ๆ ไปเถอะน่า แฟชั่นน่ะมันเปลี่ยนแทบทุกฤดูนะเจ้าโง่...


ก็งี้แหละ พอดูหนังจบก็เข้านอน ไม่มีอะไรมากหรอก

 

 

พอตื่นเช้ามาก็มีของขวัญคริสตมาสส่งมาที่บ้านเต็มไปหมด อย่างกับซานต้านั่งรถเลื่อนมาล้มที่หน้าบ้านฉันอย่างนั้นแหละ ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ ไม่ก็เจ้าก้อนอึนั่นแหละซานต้าตัวจริง! ฉันรู้ดีเพราะว่ายังไงก็อยู่บ้านเดียวกันนี่หว่า


...ไอ้สวะตัวไหนเชื่อก็โง่แล้ว (/ยิ้มเหยียด)


ปีนี้ฉันจะอยู่บ้านตลอดปีใหม่ต่างหาก ก็เลยบอกให้ยัยพวกนั้นส่งของขวัญมาทางไปรษณีย์แทน เจ้าอุนซุยเป็นคนรับของเพราะตื่นเช้ากว่า พอฉันตื่นมาเลยโดนบ่นเป็นหมีกินผึ้งเลย เถอะน่า ๆ พวกหล่อนน่ะอุตส่าห์มีน้ำใจไม่ใช่หรือไง ฮ่ะ ๆ ๆ (/ยิ้มหวาน)


ปีใหม่ฉันว่าจะนอนอยู่บ้าน แต่วันขึ้นปีใหม่อาจจะไปไหว้พระก็ได้ จริง ๆ ก็ไม่ได้อยากเท่าไรหรอกนะ เฮ้อ...





------------------------------------------------------------------------



โด๋ย : =[]= อาอาอาอา
ปีนี้ก้อนไม่ต้องโครกับใครแฮะ อะหึ... OTZ
อา...คริสตมาสดีที่สุดเลยน้า...
อย่าลืมมาอัพกันนะทุกคน TTwTT จะปีใหม่แล้วนะเจ้าข้าเอ้ย...

อืม...อากอนไม่ได้พูด แต่ว่านะ! ปีหน้าก็ขอฝากอากอนด้วยแล้วกันนะ!!

 

 

 

                                               

 

 

14  Dec 2008

ยามาบุชิ  กอนดะยู

 

 

 

               *ลุกลี้ลุกลนเดินมาอย่างรีบๆ*

 

            ฉะ....ฉันไม่ได้มาเขียนไดอารี่นี้นานเลยนะเนี่ย....*เหงื่อตก* เอาเถอะๆ *ทำใจให้สงบ* ....งั้นต่อไปนี้ฉันจะเริ่มเขียนแล้วล่ะนะ อืมมมม! *กอดอกอย่างมั่นหมาย*

 

             เรื่องนี้ที่จริงมันก็ผ่านมานานพอสมควรแล้วล่ะนะ *ยิ้มแห้งๆ* ก็คง....อืมมม *นั่งคิดพร้อมมองลูกแมวตัวเล็กๆที่กำลังเล่นกับไหมพรม*

 

              สักตอนเที่ยงๆหน่อยล่ะมั้งที่ฉันยืนกวาดใบไม้ที่ร่วงลงมากองบนพื้นสนามฝึกซ้อมของชินริวจิน่ะ   ไม่นานนักก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาทางฉัน ในมือของเธอก็กำลังอุ้มลูกแมวตัวเล็กๆน่ารักๆอยู่ด้วย...

 

            อือ? ไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา.... *เหงื่อตก*

 

           อ้อ...อย่างนี้นี่เอง   ฮาราโอะ คิมินาริ จากไทโยสฟิงค์นี่เอง  แอบคิดอกุศลไปได้แฮะเรา.... *เกาหัว*   ไม่ได้การล่ะ  ต้องเข้าไปทักทายหน่อยเสียแล้ว

 

         อ๋า....ตกลงนายจะเอาลูกแมวตัวนี้มาปล่อยที่นี่อย่างไม่ไยดีเลยงั้นเหรอ....*ยืนกอดอก*  ทำอย่างนี้ได้ยังไงกันนะ  ชีวิตสัตว์ทุกชีวิตล้วนมีค่านา   ไม่ว่าจะเป็นหมูหมากาไก่ที่ไหนก็มีหัวใจเหมือนกัน  ถ้ามีใครที่ไหนก็ไม่รู้จู่ๆเอานายไปปล่อยที่โอเอซิสหรือไม่ก็ปราสาทโอซาก้าเอาไว้คนเดียว นายก็ไม่ชอบใช่มั้ยล่ะ... เพราะงั้นเราควรมีจิตใจแห่งธรรม  สวดมนต์ทุดเช้าเย็น แล้วนายก็จะพบแสงสว่างแห่งธรรมที่คอยยึดเหนี่ยว.... อื๋อ ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าน่ะ    ไม่ต้องทำหน้าโกรธขนาดนั้นก็ได้...นะ....นะ.... *ลุกลี้ลุกลน*

 

             เพราะงั้นจริงๆแล้วนายควรเอากลับไปดูแลมันให้ดีๆนะฮาราโอะ   ถ้าติดขัดอะไรตรงไหนถ้าฉันพอช่วยได้ฉันก็จะช่วยล่ะนะ...  เอ๋ อะไรนะ ? บ้านนายมีสุนัขด้วยงั้นหรือ   อ๋า...ถ้าฉันไม่รับไปเลี้ยงจะทิ้งมันไว้ที่นี่งั้นเหรอ....

 

                ....ฉันก็เลยตกลงที่จะรับแมวตัวนั้นมาเลี้ยงเอาไว้  อา.... เป็นลูกแมวที่น่ารักจริงๆเลยนะ อืมมๆ *อุ้ม*

หือ ชื่อมิเกะอย่างนั้นเหรอ  เป็นชื่อที่น่ารักจริงๆเลยน้า  วันหลังฉันจะพามันมาที่นี่ด้วย ถ้านายคิดถึงมันจะมาเยี่ยมก็ได้นะ  *โบกมือหยอยๆ ลาฮาราโอะที่เดินจากไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์*

 

 

*

*

*

 

 

                  "อ๊ะ รุ่นพี่ยามาบุชิ...นั่นแมวของรุ่นพี่หรือครับ น่ารักจังเลยนะครับ *หัวเราะ*"   พอฉันพาเจ้ามิเกะมาที่ห้องชมรม  อุนซุยที่อยู่ที่ห้องชมรมอยู่ก่อนแล้วก็ทักขึ้นมาทันทีเลย   ฮ่ะๆๆ น่ารักใช่มั้ยล่ะ   ฮาราโอะจากทีมไทโยเขาเอามาปล่อยน่ะ  ฉันเห็นว่ามันน่าสงสารออกเลยอาสาเอามาเลี้ยงไว้ให้.... อ๊ะ!  *มิเกะโดดลงจากมือยามาะเดินไปทางอุนซุย*

 

                  "อ๋า ?"  *โดดขึ้นหัวอุนซุย*

 

               หวาๆ อย่านะมิเกะ! นั่นไม่ใช่ที่ฝนเล็บนะ!!  

 

 

 

 

*รีบวิ่งไปดึงมิเกะออกจากหัวอุนซุย*

 

 

 

 

 

ปล.  ต่อจากนี้ต้องดูแลมันดีๆแล้วสิ....

 

ปลล. เอ๊ะ วันนี้เป็นวันเกิดเซนะคุงของทีมเดมอนใช่มั้ยนะ ? อืมมมม *กอดอก* ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะ พระท่านคุ้มครองล่ะ

 

 

 

 

 --------------------------------------------

 

โค / อ๊ากก ไม่ได้มาอัพเป็นชาติเลย ขอโทษค่ะ  TT[]TT 

โครกับคุ่นเอาไว้ตั้งกะปีมะโว้.... orz ขอโทษนะ เค้ามาอัพแล้วล่ะตัว *ซิกๆ*

 

ขอบใจสำหรับแมวน่ารักๆนะจ๊ะ ฮาราโอะคุง XD~

 

 

 

 

edit @ 21 Dec 2008 23:07:50 by ES21Diary

 

 

 

 

 

 

Kongou Agon 045 : อย่าเล่นพิเรนท์สิฟะ...

 

วันก่อนฉันเจอภาพที่ไม่อยากจะเห็นเข้า...ใช่แล้ว...


ภาพเจ้าอิ๊กคิวลื่นล้มอยู่กลางถนนไง


หา??????


ตอนหลังถึงได้รู้ว่ามันใส่ไอ้รองเท้าเส็งเคร็งนั่นมาทั้งวันแถมหกล้มไปนับครั้งไม่ถ้วน อืม...แล้วยังมีหน้าใส่ต่ออีกเหรอฟะ งี่เง่าชะมัด


พอวันต่อมาฉันก็ไปเรียนตามปกติ แต่ก็โดดออกมาก่อนที่จะหมดคาบ แล้วก็มานั่งดูทีวีอยู่ในห้องชมรม หลังจากนั้นไอ้พวกสวะในทีมก็ทยอยกันมา แล้วโค้ชก็เรียกประชุม ทุกคนก็เลยเข้าไปนั่งประชุมในห้องอีกห้องนึง ฉันขี้เกียจตามไปฟังก็เลยนั่งดูทีวีเหมือนเดิม


แต่พอหันไปเห็นรองเท้าหนังของเจ้าพวกนั้นที่วางเรียงกันอยู่ก็นึกอะไรขึ้นได้...นึกถึงเจ้าอิ๊กคิวเมื่อวานไงล่ะ ฉันก็เลยลองเอากาวไปทาใต้รองเท้าพวกนั้นดู หืม? เปล่า ๆ ฉันไม่ได้คิดจะแกล้งอะไรหรอกนะ (/ยิ้มหวาน) พอดีเห็นกล่องเครื่องมือในห้องชมรมมันมีกาวเหลือใช้อยู่ก็เลยเอามาใช้ให้มันเป็นประโยชน์ไง ขอบคุณฉันซะสิ หึหึ...


แล้วฉันก็รอดูเงียบ ๆ ว่าใครจะเป็นเหยื่อรายแรก แล้วรู้มั้ยว่าใครออกมาเป็นคนแรก เจ้าอิ๊กคิวไง แกนี่มันซวยของแท้เลยนะ พอมันใส่รองเท้าเสร็จปุ๊บก็ทำท่าจะเดินมาหาฉัน...แล้วก็นั่นแหละ ล้มลงไปเลย (/หัวเราะท้องแข็ง)


"ค...คุณอากอน! เล่นอะไรกันล่ะครับเนี่ย อูยยยย เจ็บหยั่งกะยักษ์กะมาร" เฮ้ย ๆ แค่นี้เอง อย่าสำออยน่า ว่าแล้วเจ้าอิ๊กคิวก็มาหยิบคัทเตอร์ในกล่องเครื่องมือไปแงะ ๆ รองเท้าออกจากพื้น เสร็จแล้วฉันก็เลยเรียกมานั่งด้วยกัน รอดูความหายนะของไอ้พวกนั้นไงล่ะ หึหึหึ...


แล้วโค้ชก็เดินออกมา... สวมรองเท้า...แล้วก็...

 

โครม!!!

 

 

...........

 

ฉันกับอิ๊กคิวนั่งเงียบ ส่วนอาจารย์นอนนิ่งไม่กระดุกกระดิก จากนั้นพวกข้างในก็เดินออกมา เจอศพ เออ...หมายถึงเจออาจารย์เซ็นโดดะ หลังจากนั้นล่ะวุ่นวายเชียว


"เฮ้ย อาจารย์!!"


"เหวออออ รถพยาบาล!!!"


"อ๊ายยยยยย"


สติแตกกันเชียวนะ อย่าเวอร์ไปหน่อยเลย สักพักนึงตาแก่นั่นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น เห็นมั้ยล่ะ ไม่เป็นอะไรสักหน่อย (/ลอยหน้าลอยตา) จากนั้นอุนซุยก็ออกมาขยับพวกรองเท้าดูทีละคู่ แล้วก็เดินเข้ามาหาฉัน ว่าแล้วมั้ยล่ะ จะมาบ่นอีกล่ะสิ


"อากอน"


"หา?"


"เล่นแรงเกินไปแล้วนะ"


".........." นั่นไงล่ะ ฉันเลยลุกขึ้นจะเดินออกไปจากห้องเพราะขี้เกียจจะฟังคำบ่น ก็แค่ล้อเล่นหน่อยเดียว อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ได้มั้ย


"เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ ไปได้" เจ้าก้อนอึบ่นต่อ ทำเอาฉันหงุดหงิดขึ้นมาเลย ทำเป็นพูดดีไปได้ พวกแกก็ติดกับดักเด็ก ๆ ที่ว่านี่เหมือนกันไม่ใช่หรือไง หา? พอเถียงไปหน่อยเจ้านั่นก็ทำหน้านิ่งใส่ตามเคย ชิ...จะโกรธอะไรนักหนาฟะ งี่เง่าชะมัด ตาลุงนั่นแข็งแรงจะตาย ไม่เป็นอะไรหรอกน่า


พอฉันเดินออกมาเจ้าอิ๊กคิวก็ตามมาด้วย แล้วก็เข้ามากระซิบกระซาบว่าท่าทางอุนซุยจะโกรธจริง


"ผมว่าพอตกกลางคืนคุณอุนซุยอาจจะแอบเอากาวมาติดผมเดรธร็อคคุณอากอนก็ได้นะครับ"


หา?????


ก็เพราะมันพูดอย่างนั้นนั่นแหละ กลางคืนฉันก็เลยตาสว่างนอนไม่หลับเลย หึ...ก็ไม่ได้คิดว่าหมอนั่นจะกล้าทำเรื่องพิเรนท์แบบนั้นหรอกนะ พูดบ้า ๆ ไปได้... (/หน้าเจื่อน) เรื่องบ้า ๆ แบบนั้นมันจะไปกล้าทำได้ยังไงกันล่ะ พอนอนไม่หลับฉันก็เลยนั่งอ่านนิตยสารอยู่บนเตียง แล้วจู่ ๆ เจ้าก้อนอึก็เปิดประตูพรวดเข้ามา ทำเอาสะดุ้งนิดหน่อย


"...ตกใจอะไรน่ะ" หมอนั่นถามเสียงนิ่ง ๆ ถามมาได้ จู่ ๆ เปิดพรวดเข้ามาแบบนี้ฉันก็ตกใจสิวะ มันแปลกตรงไหน


"...แล้วนั่นแกถือกาวมาทำไม" ฉันดันเหลือบไปเห็นขวดกาวในมือหมอนั่น ล้อเล่นใช่มั้ยน่ะ? คงไม่ได้คิดจะเอามาทาผมฉันใช่มั้ย คิดว่าจะยอมง่าย ๆ หรือไงฟะ! แต่เจ้านั่นก็เอาแต่ทำหน้านิ่ง ๆ ก่อนจะพึมพำขึ้นมา...


"...ผมนายเริ่มยาวแล้วนะ น่าจะไปตัดออกบ้าง"


แล้วอุนซุยก็เดินไปหยิบกรรไกรที่โต๊ะเครื่องเขียนของฉันก่อนจะเดินออกไป (/หน้าซีด) เดี๋ยวสิวะเฮ้ย... ไอ้ประโยคเมื่อกี้มันอะไรกัน แกพยายามจะพูดอะไรงั้นเรอะ!? มีอะไรก็พูดกันมาตรง ๆ สิฟะไอ้นี่ (/ลุกพรวดขึ้นจากที่นอนแล้ววิ่งไปล็อกประตู) เอาล่ะ...ใจเย็น ๆ หมอนั่นก็แค่ทำหน้ามึนแล้วก็มาขอยืมกรรไกรเท่านั้นเอง ใช่มั้ยล่ะ! ไม่มีอะไรหรอกน่า...


แต่แบบนี้ฉันจะไปหลับลงได้ยังไงกันล่ะวะ! บ้าเอ๊ย... หลังจากคิดอยู่นานฉันก็เลยลองเข้าไปในห้องหมอนั่นดู ว่าจะไปคุยให้มันรู้เรื่องกันไปเลย แต่หมอนั่นไม่อยู่ในห้องฉันเลยลงไปดูที่ชั้นล่างแทน


"อ้าว หิวหรือไง" หมอนั่นทัก ในมือเหมือนจะตัดอะไรขยุกขยิกอยู่ ฉันก็เลยเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ


"ไอ้นี่มัน..." (/ขมวดคิ้ว) อืม...ไอ้นั่นไม่ใช่เหรอ กระดาษรูปคนจับมือกันที่เอาไว้ติดผนังตอนวันคริสตมาสน่ะ


"ว่าจะเอาไว้ติดที่บ้านนี่แหละ ปีนี้ขอฉันอยู่บ้านสบาย ๆ หน่อยเถอะ" เจ้านั่นพูดพลางถอนหายใจ หืม? จริงสิ ปีก่อนมีออกไปเที่ยวกันนี่หว่า แต่นั่นแกไม่ดีเองนะ...หัดออกไปเที่ยวซะมั่งสิ


"นายชอบคริสตมาสใช่มั้ยล่ะ"


"...พูดอะไรของแกฟะ"


หมอนั่นหัวเราะเบา ๆ แล้วก็กางกระดาษสีแดงที่ตัดอยู่ออกมา เป็นรูปคนจับมือกันหลาย ๆ คน ไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา มานั่งประดิษฐ์ของจุกจิกพรรค์นี้อยู่ได้ แล้วดึกดื่นป่านนี้แล้วเมื่อไรจะเสร็จฟ่ะ งี่เง่า

 

ฉันก็เลยช่วยตัดนิดหน่อย แต่แปบเดียวก็เบื่อแล้ว ตัดไปแค่นิดเดียวเท่านั้นแหละน่า

สรุปจะจัดที่บ้านใช่มั้ยล่ะ แล้วแต่แกก็แล้วกัน ยังไงคนทำอาหารก็แกนิ...

 

 

 

 

 

 

ปล. เช้าวันนั้นฉันก็เลยวิ่งไปเขกกบาลเจ้าอิ๊กคิว หา!? เหตุผล??? ก็แกนั่นแหละตัวดี ยังมีหน้ามาถามหาเหตุผลอีกเรอะ! (/เขกซ้ำ)

 

------------------------------------------------------------------

 

 

โด๋ย : =[]= จะคริสตมาสแล้วเจ้าข้าเอ๊ยยยยยยย

อ่านสปอยล์รู้สึกว่าอากอนนี่ทั้งขี้งกทั้งเป็นจอมป่วนจริง ๆ เลยฟ่ะ XD น่าร้ากกกก

พี่หมีปิ่นออกจากบทอุนซุยแล้วสินะคะ ; _ ; ใครจะมาเป็นอุนซุยให้เรานะ... ฮึก ๆ

 

 

 

 

 

edit @ 14 Dec 2008 00:56:07 by ES21Diary